tag:blogger.com,1999:blog-286012972012-01-06T12:28:41.750+03:30فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comBlogger491100tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1161254234726369952006-10-19T14:04:00.000+03:302006-10-19T14:07:14.736+03:30<div dir="rtl" align="justify">پشت پنجره ام را کوبید<br />گفتم که هستی؟<br />گفت: آفتاب<br />بی اعتنا طناب را آماده کردم...<br /><br />پشت پنجره ام را کوبید<br />گفتم که هستی؟<br />گفت: ماه<br />بی اعتنا طناب را آماده کردم...<br /><br />پشت پنجره ام را کوبیدند<br />گفتم که هستید؟<br />گفتند: همه ستارگان دنیا<br />بی اعتنا طناب را آماده کردم...<br /><br />پشت پنجره ام را کوبید<br />گفتم که هستی؟<br />گفت: یک پرنده آزاد<br />من پنجره را با اشتیاق باز کردم...<br /><br /><span style="font-size:85%;">خسرو گلسرخی</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-116125423472636995?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1160924482541284012006-10-15T18:18:00.000+03:302006-10-15T19:05:32.726+03:30<p dir="rtl" align="justify">سي سال پيش در چنين روزي پنج دقيقه ديرتر از برادرم به دنيا آمدم. به نظرم دوقلوها خيلي آدم‌هاي خوش‌بختي هستند. من هم يكي از آنان هستم. خيلي خوشحالم كه من و برادرم دوقلو هستيم. فكرش را بكنيد يك نفر مثل خودتان و شبيه خودتان هميشه و همه جا كنار شماست. انگاري يك روح در دو جسم است. مخصوصا كه دوقلوي هم‌سان هم باشند مثل من و فرشيد.<br />خيلي برادر دوقلويم را دوست دارم. راستش بيشتر از خودم. سي سال كنار هم بوديم و با هم بزرگ شديم. در همه حال پشت هم بوديم و ساپورتر يكديگر. خيلي خاطره در اين سي سال داريم. از دوره كودكي گرفته تا امروز كه چه ماجراهايي درست كرديم. چقدر اطرافيان را سر كار گذاشتيم؛ حتي پدر و مادرمان را. شايد اگر بخواهم خاطرات دوقلويمان را بنويسم يك كتاب قطور بشود.<br />پدرم مي‌گفت وقتي من و فرشيد يكي-دو ساله بوديم آنقدر به هم شبيه بوديم كه تشخيص‌مان تقريبا غير ممكن بوده. مثلا وقتي من مريض مي‌شدم، نمي‌دانستند به كداميك بايد دارو بدهند. اغلب اشتباه مي‌كردند طوري كه به فرشيد جاي من دارو مي‌دادند. چند روز بعد مي ديدند كه فرشيد دارد معلق مي‌زند و من روز به روز مريض تر مي شوم!!! شوخي كردم، ولي خب از اولش هم تشخيص‌مان خيلي سخت بود. پدرم مي‌گفت چاره‌اي نبود جز اينكه برايتان علامت بگذاريم.<br />من و فرشيد هر دو در دانشگاه هنر درس خوانديم. فرشيد نقاشي خواند و من گرافيك. هر دو هم در يك دانشگاه بوديم. حدودا هشت سال پيش كه من سال آخر دانشگاه بودم و فرشيد سال اول، يك روز استاد من مي‌رود شركتي كه فرشيد در آنجا كار مي‌كرد. فرشيد از جلويش رد مي‌شود و چون نمي‌شناخته استادم را، خب طبيعتا سلام نمي‌كند. استادمان سخت ناراحت مي‌شود و به رفيقش كه همكار برادرم بود، مي‌گويد اين پسر شاگرد من است و تا مرا ديد رويش را برگرداند. فردا در دانشگاه حسابش را مي‌رسم! همكار فرشيد هم مي‌گويد شايد برادرش شاگرد تو است و حتما اشتباه گرفته‌اي. و استاد پاسخ مي‌دهد كه نمي‌خواهد هواي همكارت را داشته باشي! برادر كه اين‌قدر شبيه نمي‌شود. اصلا او مگر برادر دارد؟ و همكار فرشيد هم يك ساعت برايش توضيح مي‌دهد كه بابا! اين دو دوقلو هستند و خيلي به هم شبيه. قطعا فرهاد شاگرد تو است. و وقتي فردايش استادم از من پرسيد، جوابش دادم كه شما نصف سيب را ديده‌ايد و نصف ديگرش من هستم!<br />بگذريم كه از اين دست اتفاقات به اندازه موهاي سرمان براي‌مان افتاده است. بماند چقدر در مدرسه سر معلم‌ها را كلاه گذاشتيم و جاي همديگر امتحان داديم. خلاصه كه عالمي دارد اين دوقلويي. خيلي زيباست. امروز كه بيست و سوم مهر ماه است و روزتولد من و برادرم، بهانه‌اي شد تا چند خطي مختصر در اين‌باره بنويسم. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-116092448254128401?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1160728127162946302006-10-13T11:56:00.000+03:302006-10-13T12:02:21.756+03:30<div dir="rtl" align="justify">حسن بیدار ماندن تا صبح مردم و ... این است که خیابان های تهران حسابی خلوت شده و اگر این شب ها قصد بام تهران کنی، بی عذاب و دردسر و در کمترین زمان به مقصد می رسی.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-116072812716294630?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1160583675330930732006-10-11T19:41:00.000+03:302006-10-11T19:55:04.870+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/J.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/J.1.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8507190496"><span style="color:#666600;">خبرگزاري فارس:</span></a> يك منبع آگاه در وزارت امورخارجه گفت: جيمز روبين در مدت اقامت پنج روزه خود در ايران با هيچ يك از مقامات دولتي ديدار نداشته است.<br />يك منبع آگاه در وزارت امور خارجه در گفت‌وگو با خبرنگار سياست خارجي خبرگزاري فارس در خصوص اخبار منتشره در مورد سفر جيمز روبين به ايران ‌گفت: آقاي جيمز روبين سخنگوي پيشين وزارت امورخارجه آمريكا در پي دعوت خواهر همسر ايراني خود (كريستين امانپور) به قصد انجام ديدار خانوادگي با طي مراحل مربوط به اخذ ويزا وارد ايران شده است. وي اظهار داشت:وي در طي مدت اقامت پنج روزه خود در ايران با هيچ مقام دولتي ديدار نداشته است.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-116058367533093073?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1160252395880553962006-10-07T23:46:00.000+03:302006-10-07T23:49:55.896+03:30<div dir="rtl" align="center"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/Rezazadeh.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/400/Rezazadeh.jpg" border="0" /></a> تبریک به [...]!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-116025239588055396?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159978574470051492006-10-04T19:39:00.001+03:302006-10-04T21:01:26.246+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/428.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 311px; CURSOR: hand; HEIGHT: 454px; TEXT-ALIGN: center" height="431" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/428.jpg" width="294" border="0" /></a></div><div dir="rtl" align="center"><span style="font-size:85%;">عمران صلاحي در مراسم خاكسپاري كيومرث صابري- بهار 1383</span></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"><span style="color:#ffffff;">..</span></div><div dir="rtl" align="justify">مرگ از پنجره بسته به من مي نگرد<br /><br />زندگي از دم در<br /><br />قصد رفتن دارد<br /><br />روحم از سقف گذر خواهد كرد<br /><br />در شبي تيره و سرد<br /><br />تخت حس خواهد كرد<br /><br />كه سبك تر شده است<br /><br />در تنم خرچنگي است<br /><br />كه مرا مي كاود<br /><br />خوب مي دانم من<br /><br />كه تهي خواهم شد<br /><br />و فرو خواهم ريخت<br /><br />توده زشت كريهي شده ام<br /><br />بچه هايم از من مي ترسند<br /><br />آشنايانم نيز ،<br /><br />به ملاقات پرستار جوان مي آيند. </div><div dir="rtl" align="justify"></div><div dir="rtl" align="justify"><span style="font-size:85%;">(عمران صلاحي)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115997857447005149?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159905445455717272006-10-03T22:38:00.000+03:302006-10-03T23:35:28.096+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/Ahmadinejad.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/Ahmadinejad.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/behnoud.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/behnoud.jpg" border="0" /></a>به نظر من شباهت زیادی بین این دو آدم است؛ هر دو اگر از صبح تا شب بریتان صحبت کنند، باز هم متوجه نخواهید شد چه می گویند و موضع و پاسخ شان در قبال سئوالات مطرح شده چیست؛ فقط احمدی نژاد خیلی عامیانه حرف می زند و در عوض، بهنود در لفظ قلم گویی و بازی با کلمات استاد است!<br />بهنود در گفت و گویش با احمد بهارلو در برنامه صدای امریکا حتی به یک سئوال بینندگانش پاسخ واضح و روشن نداد. حتی به سئوالات خود بهارلو! درست مثل احمدی نژاد که همواره در نشست های مطبوعاتی اش (یکی همین نشست مطبوعاتی اخیرش در نیویورک) دیده ایم که به سئوالها جواب مربوط نمی دهد و مغلطه می کند. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115990544545571727?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159710717515158302006-10-01T16:09:00.000+03:302006-10-01T17:32:41.443+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.kayhannews.ir/850709/2.htm#other200"><span style="color:#666600;">سرمقاله امروز</span></a> روزنامه كيهان به قلم حسين‌آقا شريعتمداري را بخوانيد؛ حتما بخوانيد. راستي‌ها مثل افعي دارند به دور خود مي‌پيچند. عجيب خشمگين شده‌اند از انتشار نامه خميني توسط هاشمي. حتما بخوانيدش وگرنه سرتان كلاه مي‌رود!<br /><br /><a href="http://www.kayhannews.ir/850709/2.htm#other200"><span style="color:#666600;">پاسخ آن روز امام به يك مجادله امروزي</span></a><br />حسين شريعتمداري<br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/sha.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 86px; CURSOR: hand; HEIGHT: 173px" height="232" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/sha.jpg" width="92" border="0" /></a><br />در پي يك جدال سياسي كه از دو هفته قبل و در جريان مباحث هفته دفاع مقدس بين آقايان هاشمي رفسنجاني و محسن رضايي درگرفته بود، عصر پنج شنبه 6/7/85 آقاي هاشمي رفسنجاني در يك اقدام غيرقابل توجيه و شايد براي آن كه در اين جدال سياسي دست بالاتر را داشته باشد! نامه سري حضرت امام(ره) درباره علت پذيرش قطعنامه 598را منتشر كرد. انتشار اين نامه همانگونه كه قابل پيش بيني بود با واكنش هاي متفاوت و فراواني در محافل داخلي و خارجي روبرو گرديد كه پرداختن به همه آنها فرصت جداگانه و شرح مفصلي را مي طلبد، اما در اين ميان اشاره به چند نكته ضروري به نظر مي رسد.</div><div dir="rtl" align="justify"><a href="http://www.kayhannews.ir/850709/2.htm#other200"><span style="color:#666600;">ادامه مطلب...</span></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115971071751515830?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159630053604969522006-09-30T18:51:00.000+03:302006-10-01T17:26:04.023+03:30<p dir="rtl" align="justify">بخش اول نامه خميني و لينكش را مي‌گذارم براي كساني كه حرف هيچ كس جز خودشان را قبول ندارند. بخوانند و پي ببرند كه چه كسي دهه شصت رهبر ما بوده. رهبري كه جنگ را شخصا ادامه داد و آنقدر سماجت كرد تا سرانجام با خفت و خواري مجبور به نگاشتن چنين نامه‌اي شد. هيچ گاه از اين حرف عقب‌نشيني نمي‌كنم كه خميني لياقت ولايت مطلقه فقيه را نداشت.<br />يك نكته را هم بگويم؛ چقدر راستي‌ها از انتشار اين نامه محرمانه خشمگين هستند. <a href="http://www.farsnews.com/newstext.php?nn=8507080144"><span style="color:#666600;">حرف‌هاي</span></a> سردبير روزنامه رسالت را حتما بخوانيد.<br /><br /><a href="http://news.gooya.com/politics/archives/2006/09/053250.php"><span style="color:#666600;">اصل نامه سانسور نشده آيت الله خمينی درباره پذيرش آتش بس در جنگ ايران و عراق</span></a><br />بسم الله الرحمن الرحيم<br />با ياری خداوند و با سلام و صلوات به انبيا بزرگوار الهی و ائمه معصومين صلوات الله عليهم اجمعين، حال که مسوولين نظامی ما اعم از ارتش و سپاه که خبرگان جنگ می‌‏باشند، صريحا اعتراف می‌‏کنند که ارتش اسلام به اين زودی‌‏ها هيچ پيروزی به دست نخواهند آورد و …<br /><a href="http://news.gooya.com/politics/archives/2006/09/053250.php"><span style="color:#666600;">ادامه مطلب...</span></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115963005360496952?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159367527670108452006-09-27T17:59:00.000+03:302006-09-27T18:08:48.466+03:30<p dir="rtl" align="justify">راستش به توصيه يكي از دوستان روزنامه‌نگار مطلب خميني را برداشتم. اما بعد با خودم فكر كردم كه خب كه چي؟ اصلا براي چه ديگر وبلاگ نويسي مي‌كنم؟ مگر وبلاگ غير اين است كه مي‌تواني بي‌تكليف و ‌اجازه كسي بنويسي؟! به همين خاطر تصميم گرفتم يا مطلبي را اصلا پابليش نكنم يا اگر پست شد ديگر مثل دفعه قبل برندارم. از صبح كه اين كار را كردم عجيب احساس بدي داشتم. احساس خودسانسوري خيلي بد است. يك جور خيانت به خود است. يك بار هم سال گذشته به دستور مديرمسئول روزنامه‌اي كه در آن كار مي‌كنم قسمتي از مطالب <a href="http://webnaameh.blogspot.com"><span style="color:#666600;">وب‌نامه</span></a>[وبلاگ قبلي‌ام] را برداشتم و خيلي احساس بدي بعد از آن به من دست داد.<br />چندي پيش نوشتم كه وبلاگ‌نويسي با اسم واقعي يعني بازي با تمساح. يعني دهان تمساح را باز كني و سرت را ميان آرواره‌هايش قرار دهي. حال هر لحظه ممكن است اين تمساح لعنتي دهانش را ببندد. چقدر ترسناك مي‌شود مخصوصا كه به دنبال شهرت و يا پناهندگي و گرفتن كمك درسي در فلان دانشگاه اروپايي يا امريكايي هم نباشي و صرفا براي دل خود بنويسي.<br />به هر حال پست حذف‌ شده را در پستي جديد پابليش كردم تا بر ترس خود غلبه كنم و به خودم هشدار دهم كه يا وبلاگ‌نويسي را كنار بگذار! و يا اگر مي‌خواهي بنويسي، بي‌اجازه كسي بنويس؛ مثل تمام دو-سالي كه در دنياي مجازي نوشته‌ام.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115936752767010845?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159326694811374422006-09-27T17:51:00.000+03:302006-10-04T13:17:15.903+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/Kh.1.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/Kh.0.jpg" border="0" /></a><br /><p dir="rtl" align="justify"></p><p dir="rtl" align="justify">روز گذشته <a href="http://farsnews.com/newstext.php?nn=8507030015"><span style="color:#999900;">خبري</span></a> از هاشمي منتشر شد كه بسيار درخور توجه است. هاشمي در گفت‌و‌گو با بخش خبر راديو از هشت سال جنگ و علت ادامه آن بعد از فتح خرمشهر حرف‌هاي جالبي زده‌ است.<br />ايشان در صحبت‌هايش علت اصلي ادامه جنگ را متوجه آيت‌الله خميني مي‌كند و مي‌گويد: "امام فرمودند كه هيچ كس از آتش بس صحبت نكند و اين جنگ بايد تا اهدافي كه داريم ادامه يابد."<br />هاشمي در ادامه از دلايل پذيرش قطعنامه، دليلي اصلي را عدم توان مالي دولت عنوان مي‌كند و مي‌افزايد كه "بودجه دولت واقعاً كشش اين جنگ را نداشت و دولت رسماً به امام (ره) نامه نوشت كه نمي‌توانيم، همچنين در همين موضوع درخواست بودجه از طرف نيروهاي رزمنده زياد شد و البته حق آنها نيز بود و فرمانده سپاه نامه‌اي به امام نوشت و ليست بزرگي از لوازم مورد احتياج داد كه ليست آنچنان بزرگ بود كه امام (ره) فرمودند كه يك ابرقدرت هم نمي‌تواند آن را تهيه كند."<br />سخنان هاشمي كه با عنوان ناگفته‌هاي هاشمي از جنگ منتشر شده است با توجه به نقل قول‌هايي كه از خميني كرده است، به نظر شما چه چيزي را روشن مي‌كند؟ به عقيده شما ناتواني آيت‌الله خميني در رهبري و اداره مملكت را نمي‌رساند؟ به اين مهم توجه داشته باشيد كه نقل قول‌ها از يكي از نزديكان به رهبر و برجسته‌ترين مقام مملكتي در آن زمان مطرح شده است.<br />به نظر من حرف‌هاي هاشمي آشكارا اين پيام را به ما مي‌رساند كه آيت‌الله خميني اشتباه بزرگي مرتكب شد و ايران و ايرانيان را با دستور مستقيم‌اش به ادامه جنگ، به سرافكندگي و شكست و فقر سوق داد. در واقع سخنان هاشمي نشان مي‌دهد كه خميني نشان ولايت مسلمين را نداشته و طبق قانون شرع كه ولي فقيه بايد بسيار آگاه و دورانديش و مسلط به حكومت داري در عصر غيبت باشد، او مملكت را با خطاهاي بسيار به فلاكت كشاند.<br />به عقيده من سخنان اخير هاشمي سندي خواهد بود براي نسل‌هاي آينده كه دريابند كه چرا آيت‌الله خميني توان رهبري و ولايت را نداشت. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115932669481137442?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159285330218006242006-09-26T18:32:00.000+03:302006-09-27T06:45:24.760+03:30<p dir="rtl" align="justify">[...] </p><p dir="rtl" align="justify">توضيح: چاره‌اي نبود. بايد برمي‌داشتم. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115928533021800624?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159191917044317092006-09-25T16:12:00.000+03:302006-09-25T18:04:26.653+03:30<div dir="rtl" align="justify">"مي‌گم يه ماه فقط مي‌خوري و مي‌خوابي‌ها! مگه نه مبارك؟"</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115919191704431709?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1159108404821527042006-09-24T17:00:00.000+03:302006-09-24T18:03:24.843+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/Pl.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/Pl.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="justify">شرم‌آور است! 9 نفر از يازده وزنه‌بردار عضو تيم ملي وزنه‌برداري ايران دوپينگ كرده‌اند و به همين دليل فدراسيون وزنه برداري به دستور فدراسيون بين‌المللي اردوي تيم ملي را تعطيل كرد.<br /><a href="http://isna.ir/Main/NewsView.aspx?ID=News-794588&amp;Lang=P"><span style="color:#666600;">متن كامل</span></a> خبر را بخوانيد...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115910840482152704?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1158690037554184552006-09-19T20:48:00.000+03:302006-09-19T21:50:37.580+03:30<div dir="rtl" align="justify">از اين به بعد به جاي موسيقي "پاپ" خواهم گفت: موسيقي "گل‌محمدي".</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115869003755418455?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1158158553878634862006-09-13T17:10:00.000+03:302006-09-13T18:14:37.360+03:30<div dir="rtl" align="justify">مي‌پرسند چرا حيوانات در ايران موجب تعطيلي روزنامه‌ها مي‌شوند. خب خيلي مشخص است؛ به اين خاطر كه حيوانات بر ما حكومت مي‌كنند. مگر غير اين است؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115815855387863486?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1157991717072002862006-09-11T18:45:00.000+03:302006-09-13T23:07:05.933+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/sh.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/sh.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="justify">گذشته از اينكه كاريكاتوريست آماتور روزنامه شرق در نهايت حماقت چنين كاريكاتوري را كشيده و بهانه مناسبي دست حكومت داده است و همچنين عدم دقت لازم مسئول صفحه و سردبير روزنامه شرق، به نظر من حكومت ايران در حال آماده‌سازي فضاي مورد نظر خود در داخل براي هفته‌هاي آتي است.<br />توقيف روزنامه شرق هم يكي از همين بسترسازي‌هاست. البته مجلات و روزنامه‌هاي ديگري هم در ليست حكومت قرار دارند. آنان قصد دارند براي روزهاي آينده نشريه مستقلي نباشد چون در مذاكرات هسته‌اي به بن‌بست خورده‌اند و تهديد دنيا را هم جدي گرفته‌اند و چاره‌اي جز عقب‌نشيني ندارند اما با شعارهايي كه عملا در اين سه چهار سال در داخل كشور داده‌اند، راه برون رفت از مخمصه هسته‌اي را تقريبا بر خود بسته‌اند و لذا در روزهاي آينده خواهيم ديد كه به هيچ روزنامه مستقلي اجازه انتشار نخواهند داد. اگر هم بدهند، تحت كنترل شديد حكومت. </div><div dir="rtl" align="justify">اين روزها ميزان نامه‌هاي محرمانه ارسالي از شوراي امنيت ملي براي روزنامه‌ها به شدت افزايش يافته است. </div><div dir="rtl" align="justify">آن طور كه از شواهد پيداست ايران تنها راه را در فشار داخلي ديده است. ضمنا اروپا را هم خسته‌تر از آن مي‌بيند كه بخواهد به مسائل نقض حقوق بشر و توقيف نشريات در ايران بپردازد.<br />به طور كلي به نظر مي‌رسد كه دولت ايران در صدد يك بازنگري اساسي در سياست هسته‌اي‌اش است. لاريجاني بعد از مذاكرات خود با سولانا اعلام كرده كه ايران تعليق غني‌سازي اورانيوم را بررسي مي‌كند. اين همان چيزي‌ست كه حكومت ايران به شدت از انتشار آن وحشت دارد؛ به هيچ عنوان شكست را نمي‌خواهد علني كند و به همين خاطر سعي در خفه كردن رسانه‌هاي داخلي ست تا خبر موافقت تعليق يا توافق‌هاي مشابه آتي كه عقب‌نشيني دولت ايران است، در رسانه‌هاي داخلي و بالطبع در جامعه بازتاب گسترده‌اي پيدا نكند.<br />نمي‌دانم ديدم نسبت به مسئله چقدر به واقعيت نزديك است؛ بايد منتظر ماند و ديد. ولي كاملا پيداست كه حكومت ايران از انتشار اخبار هسته‌اي روزهاي آينده در داخل واهمه دارد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115799171707200286?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1156871104674636812006-08-29T19:22:00.000+03:302006-09-06T18:53:58.193+03:30<div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/a.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/a.jpg" border="0" /></a><br /></div><div dir="rtl" align="justify">دعوت احمدي نژاد به مناظره مستقيم با بوش آشكارا در جهت اتلاف وقت است. به اصطلاح خودشان مي‌خواهند توپ را در زمين امريكا بيندازند كه براي دو سه روز ديگر كه مهلت ايران تمام مي‌شود، دست امريكا بسته باشد. بعد به دنيا بگويند كه ما خواهان مناظره و گفت‌‌وگوي مستقيم شديم و امريكا قبول نكرد.<br />هرگاه ايران در فشار بين‌المللي قرار گرفته است، با چنين ترفند‌هايي سعي در جلب توجه و تحريك كشورهاي روسيه و چين كرده؛ مثلا با پيشنهاد مذاكره با كشورهاي اروپايي كه در سه سال گذشته تا به حال در چندين نوبت صورت پذيرفت. اما اين بار ايران تير آخرش را شليك كرد و پيشنهاد مناظره با امريكا را داد.<br />كساني كه در اتاق فكر مربوط به مسئله هسته‌اي در ايران نشسته‌اند تمام فكر خود را در جهت كش‌دار كردن مسئله و فرسايشي كردن آن متمركز كرده‌اند. از طرفي در پاسخ به بسته پيشنهادي پنج كشور عضو شوراي امنيت بعلاوه آلمان تعليق غني‌سازي اورانيوم را قبول نكرده‌اند و از طرف ديگر خواهان برقراري مذاكرات مستقيم با اروپا شده‌اند و حتي امروز كه رئيس جمهور اعلام كرد، كار را به امريكا هم كشانده‌اند.<br />به هرحال، بايد منتظر ماند و ديد كه امريكا بعلاوه پنج كشور ديگر طرف درگير چه واكنشي به اين پيشنهاد نشان خواهند داد، آن هم در دو روز مانده به مهلت ايران براي تعليق تمام فعاليت‌هاي هسته‌اي. ولي به نظر من امريكا ايران داراي فناوري هسته‌اي را تحمل نخواهد كرد و تا حدودي هم درست مي‌گويد؛ من شخصا هيچ اعتمادي به مقامات جمهوري اسلامي ندارم و مطمئن نيستم كه اگر آنان به فناوري هسته‌اي براي توليد برق دست يافته‌اند، در آينده به فكر توليد سلاح هسته‌اي نيفتند.<br />در اين باره در آينده بيشتر مي‌نويسم.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115687110467463681?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1156520703492074102006-08-25T18:45:00.000+03:302006-08-29T20:44:59.470+03:30<p dir="rtl" align="justify">ايران ضمن رد تعليق غني سازي اورانيوم، باب مذاكره را تا ظهور امام زمان باز گذاشت.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115652070349207410?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1155682725292477592006-08-16T01:18:00.000+03:302006-08-16T02:28:45.406+03:30<div dir="rtl" align="justify"><span style="color:#666600;">*</span> عجيب درگير كار هستم و وقت براي وبلاگ‌نويسي ندارم. اين چند خط را هم براي اين مي‌نويسم كه زياد روي وبلاگم را خاك نگيرد. آنان كه وبلاگ دارند خوب مي‌دانند كه بايد براي اين كار وقت گذاشت كه من بدبختانه ندارم. راستش بعضي وقتها فكر مي‌كنم كه با اين همه گرفتاري چرا مجدد وبلاگ درست كردم. ولي خب حالا كه اين اتفاق افتاده است، ديگر تعطيل‌اش نخواهم كرد؛ هر چند اگر دير به دير پستي بگذارم.<br /><span style="color:#666600;">*</span> در اين چند هقته‌اي كه ننوشتم، اتفاقات فراواني روي داد كه سوژه‌هاي خوبي براي وبلاگ نويسي بودند. از حمله اسرائيل به لبنان گرفته تا مرگ اكبر محمدي در زندان اوين و نشست شارلاتان‌هاي مشاركتي.<br /><span style="color:#666600;">*</span> درباره مرگ محمدي ترجيح مي‌دهم چيزي نگويم كه وبلاگ نويسي در ايران و نوشتن با اسم واقعي در واقع بازي با تمساح است. مثل اين مي‌ماند كه هر روز سرت را در دهانش قرار بدهي و همواره در دل از اين ترس داشته باشي كه مبادا اين تمساح عوضي عصباني شود و دندان‌هايش را روي هم بگذارد. بگذريم.<br /><span style="color:#666600;">*</span> اتفاق ديگري كه در اين مدت افتاد، راه‌اندازي <a href="http://radiozamaneh.com/index.php"><span style="color:#999900;">راديو زمانه</span></a> بود كه به تمامي دست‌اندركارانش تبريك مي‌گويم و اميدوارم در كارشان كه به نظرم كار دشواري هم هست، موفق باشند. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115568272529247759?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1153758861317863132006-07-24T19:59:00.000+03:302006-08-20T07:27:00.013+03:30<div dir="rtl" align="justify"><a href="http://youtube.com/watch?v=CBhhIoaPQsQ"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/T.jpg" border="0" /></a> شب قبل از ميدان وليعصر رد مي‌شدم كه پيرزني اول ميدان از من پرسيد: "ونك ميري آقا؟" ابتدا فكر كردم مسافر است و از اينكه تاكسي پر نشده و معطل مانده ناراحت و هر طور شده مي‌خواهد دو سه مسافر جور كند و زودتر به مقصد برسد. كمي بعد ديدم نخير! اين طور نيست و اين بنده خدا راننده پيكان است و دارد مسافركشي مي‌كند.<br />زن جوان مسافركش ديده بودم اما تا به حال پيرزن نديده بودم. بنده خدا سن مادربزرگم را داشت. با اين سن و سال داشت يك لقمه نان حلال درمي‌آورد. او بايد الان مثل خيلي از هم سن و سال‌هاي خودش در پاركي نشسته باشد و استراحت بكند. راستش وقتي از من سئوال كرد خجالت كشيدم. كمي جلوتر رفتم و سريع دوربينم را آماده كردم. عكس در آن نور كم، جواب نمي‌داد به همين خاطر گفتم با دوربين فيلم‌برداري‌ام چند ثانيه‌اي ازو فيلم بگيرم. البته مشكل بود بدون مونيتور. نمي‌خواستم بفهمد كه فيلم مي‌گيرم. دوربينم را در دو دستم جلوي سينه گرفتم و شروع به ضبط كردم. به همين علت اگر فيلم با تكان خوردگي همراه است بايد ببخشيد. البته فيلم را تا آنجا كه مي‌توانستم فشرده كردم كه چهره اين بنده خدا زياد مشخص نباشد. بسيار انسان پاك و زحمتكشي بود.</div><div dir="rtl" align="justify"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div dir="rtl" align="justify">......................<br /><span style="color:#666600;">پي‌نوشت:<br /></span><span style="color:#666600;"><strong>*</strong></span> مهشيد خانم عزيز، اولا او يك انسان شريف است كه با شرافت زندگي مي‌كند و مطمئنا هيچ‌گاه نمي‌خواهد شرمنده كسي باشد كه اين چنين آشكارا كار مي‌كند. همان طور كه در ويدئو هم ديديد، پيرزن بي‌هيچ رودربايستي مردم را صدا مي‌زد. باكي هم نداشت. اين از اين. اما درباره حريم خصوصي كه عنوان كرديد، بايد خدمتتان عرض كنم كه شما با اين حساب تمام فعاليت‌هاي خبري را زير سئوال مي‌بريد. يعني هيچ كس حق ندارد از مشكلي در جامعه تصويربرداري كند. چه مثبت چه منفي. در هر صورت اصول اخلاقي زير پا گذاشته مي شود! </div><div dir="rtl" align="justify">خانم عزيز! من از يكي از دردهاي جامعه ايران تصويربرداري كردم. راستش ماجراي ما هم شده همان ماجراي پدر و پسر و الاغ...</div><div dir="rtl" align="justify">توصيه مي‌كنم كمي بيشتر تصوير و عكس خبري از خبرگزاري‌ها ببينيد تا با مسائل بيشتر آشنا شويد. </div><div dir="rtl" align="justify"><span style="color:#666600;"><strong>*</strong></span> ضمنا هاله جان! من تا آنجا كه توانستم سعي كردم او را از نيم رخ بگيرم و فايل ويدئو را هم تا مي‌توانستم فشرده كردم كه كيفيتش بيايد پائين. قصد من تنها نشان دادن فقر است كه زني را وادار كرده كه با اين سن و سال با ماشين كار كند. </div><div dir="rtl" align="justify">هاله جان! به چه شكل ديگري مي‌توانم درد جامعه‌ام را نشان دهم؟ آن از روزنامه‌مان كه رسما كارمند دولت شده‌ايم و اين هم از اينترنت كه...<br /><span style="color:#666600;"><strong>*</strong></span> هاله جان! شايد با بيش از صد سوژه اينچنيني برخورد كرده‌ام و در اين باره تجربه كافي دارم. به محض اينكه سوژه متوجه دوربين مي‌شود، اگر رضايت هم بدهد، ديگر آن سوژه اوليه نيست. ديگر خودش نيست. من از اين جهت نگذاشتم بفهمد كه اگر مي‌فهميد، ديگر خودش نبود. مي‌خواست نقش بازي كند. آنوقت آن چهره واقعي سوژه ضبط نمي‌شد. تبديل مي‌شد به يك هنرپيشه. از اين جهت بود كه نگذاشتم بفهمد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115375886131786313?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1153671315312709412006-07-23T18:33:00.000+03:302006-08-16T02:31:41.440+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/01.2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/01.1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/02.0.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/02.0.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/03.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/03.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/04.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/04.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/05.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/05.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/06.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/06.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115367131531270941?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1153146353872205352006-07-17T16:53:00.000+03:302006-07-17T18:23:44.110+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/hosein.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/hosein.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;" dir="rtl">مدير مسئول روزنامه كيهان خطاب به نوچه‌هاي مشاركت:<br /><span style="color: rgb(255, 0, 0);">جوجه‌ها متشكريم!</span><br /><br />................<br />پي‌نوشت:<br />دليلش را مي‌توانيد اين روزها در وبلاگ‌هاي متعلق به همين جوجه نوچه‌هاي مشاركتي‌ پيدا كنيد.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115314635387220535?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1153083789613436102006-07-16T23:29:00.000+03:302006-07-17T00:38:16.536+03:30<p dir="rtl" align="justify">بالاخره ياد گرفتم چطور در اين بلاگ اسپات لعنتي فايل‌هاي ويدئويي بگذارم. يكي دو تايي ويدئو از ديگران گذاشتم اينجا براي آزمايش و برداشتم‌. اگر وقت كردم، شروع مي‌كنم تصويربرداري از شهر و مردم و اتفاقاتي كه به نظرم قابل ضبط است.</p><div align="justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115308378961343610?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1152632609906553732006-07-11T18:11:00.000+03:302006-07-14T13:43:41.623+03:30<div style="text-align: justify;" dir="rtl">داشتم فيلم "حيوان" را نگاه مي‌كردم كه داستانش طنز است و ماجراي مردي كه خوي حيواني دارد و بيشتر اوقات كنترلش را از دست مي‌دهد با ديدن موارد تحريك‌آميز پيرامون خودش. در نمايي از فيلم، اين انسان‌نما با ديدن زني با ظاهر سكسي، خوي اسب پيدا مي‌كند و خود را به سطل آشغال خيابان مي‌چسباند. كلي سر اين نما خنديدم اما با خودم كه فكر كردم، ديدم چقدر از اين حيوانات انسان نما داريم در مملكت خودمان. بيشتر آناني را هم كه مي‌شناسم جالب است بگويم كه از متعصبان دو آتشه هم هستند.<br />تا يك ماه قبل راننده‌اي داشتيم كه مسئول سرويس روزنامه بود و وظيفه داشت كارمندان را تا درب منزلشان برساند. هر روز كه به روزنامه مي‌آمد، آستين‌ها را تا بازويش بالا مي‌زد و دست‌ها را خيس مي‌كرد و در تحريريه و فني روزنامه قدم مي‌زد كه نشان دهد چه مسلمان نمونه‌اي‌ست كه هميشه وضو دارد. ريش‌هايش را هم هميشه مرطوب نگه مي‌داشت. دائم يكي از دست‌هايش به ريشش بود و زير چانه‌اش را با حركت دست تيز مي‌كرد. خلاصه مخلصي بود براي خودش، بچه شهر ري يا به قول خودش يكي از دخمه‌هاي شهر ري؛ با افتخار هم مي‌گفت.<br />گفتم يك دستش هميشه به ريشش بود ولي دست ديگرش همواره به آنجايش گير بود و مي‌چلاند آن را. مثل آدم‌هاي مريض يا همين شخصيت فيلم حيوان. طاقت نداشت. دختر يا زني مي‌ديد، دچار همين خوي حيواني كاركتر اصلي فيلم مي‌شد. خودش را به در و ديوار مي‌زد. آنقدر حركاتش زننده بود كه همه كاركنان موضوع را فهميده بودند. اما اين بنده خدا اصلا برايش مهم نبود. جاي بيضه و مغزش كاملا عوش شده بود كه البته اين جابجايي در ايران به اكثريت رسيده است. از هيچ كس و هيچ چيز باكي نداشت. معتقد بود تمام اين گناهان پاك مي‌شود.<br />به جد به اين حرف‌ اعتقاد داشت. به همين خاطر اين اجازه را به خودش مي‌داد كه با 45 سال سن به دختري دوازده ساله كه همسايه روبرويي ساختمان روزنامه بود، نظر داشته باشد و سعي كند يك جورهايي گولش بزند. درست هم‌سن دختر خودش بود. اين موضوع به اطلاع مديران رسيد و طرف با هشدارهاي بسيار جدي روبرو شد اما خوي حيواني‌اش مگر مي‌گذاشت. خون جلوي چشمانش را مي‌گرفت وقتي جنس مونث مي‌ديد. حساب كتاب عجيبي با خدا به راه انداخته بود ولي رفتارش بسيار آزار دهنده شده بود.<br />زياد هستند از اين دست آدم‌ها كه زير چتر مسلماني همه كار مي‌كنند. به خيال‌شان كافي است اگر تنها نماز به جا آوردند؛ آن را كه بخوانند تمام مشكلات حل است؛ يعني نماز بخوان هر كاري مي‌خواهي بكن!<br />راستش به زبان مومنان نمي‌توانستم جوابش را بدهم؛ يعني آيه و حديثي نمي‌دانستم تا دليل مذهبي آورم كه در دين اسلام هم تا آنجا كه شنيده‌ام و خوانده‌ام مسلمان را از اين كار منع كرده‌اند و اين رفتارها را از جمله گناه‌هاي بزرگ مي‌دانند و به همين خاطر هرگاه با هم بحث مي‌كرديم مسئله صيغه را پيش مي‌كشيد و از اين طريق از دستم فرار مي‌كرد.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115263260990655373?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1152540566803167682006-07-10T16:36:00.000+03:302006-07-11T19:19:29.630+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/zidan.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/zidan.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;" dir="rtl"><a style="color: rgb(102, 102, 0);" href="http://www.farsnews.ir/newstext.php?nn=8504190205">خبرگزاري فارس:</a> روزنامه گاردين در گزارشي اعلام كرد: دليل درگيري زين الدين زيدان با ماتراتزي در بازي فينال جام جهاني 2006، به اين خاطر بود كه بازيكن تيم ملي ايتاليا او را "تروريست" خطاب كرده است.<br />به گزارش خبرگزاري فارس و به نقل از روزنامه گاردين انگليس، بيان كلمه تروريست باعث شد تا ستاره تيم ملي فوتبال فرانسه كنترل خود را از دست داده و با سر به سينه مدافع ايتاليايي بكوبد.<br />اين روزنامه پرتيراژ انگليسي بي آنكه در اين خصوص، نظر زيدان يا ماتراتزي را جويا شود اين مطلب را در شماره امروز (دوشنبه) خود درج كرده است.<br />گاردين در ادمه گزارش خود آورده است: ماتراتزي كه از روحيه آرام زيدان خبر داشت، سعي كرد با بيان يك چنين دشنامي باعث شود در بازي نهايي جام جهاني زيدان از كوره در رفته و در نهايت با كارت قرمز داور از زمين بازي اخراج شود.<br />اين روزنامه همچنين نوشت: بيان چنين واژه اي از سوي ماتراتزي خوب نيست. اما واكنش زيدان هم جاي هيچ عذرخواهي از خود باقي نمي گذارد.<br />تيم ملي فوتبال ايتاليا شب گذشته و در بازي فينال جام جهاني در ضربات پنالتي مقابل تيم فرانسه به برتري دست يافت و عنوان نخست اين پيكارها را از آن خود كرد.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115254056680316768?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1152449890439430362006-07-09T15:26:00.000+03:302006-07-10T11:17:31.163+03:30<div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify">احساس مي‌كنم ايتاليا در ضربات پنالتي قهرمان اين جام مي‌شود. از هر دو تيم خوشم نمي‌آيد اما عجيب دوست دارم امشب ايتاليا قهرمان شود.<br />بين بد و بدتر، بد را انتخاب مي‌كنم.<br />................. </div><div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="color:#ffffff;">.</span><br /><span style="color:#666600;">پي‌نوشت:</span><br />عجب اتفاق جالبي افتاد! احساسم به واقعيت پيوست و تيم ايتاليا آن هم در ضربات پنالتي قهرمان شد. چه كيفي مي‌كنند آنان كه طرفدار سرسخت ايتاليا هستند. راستش اين جام براي من كه از بچگي عشق برزيل بودم و هستم، جذاب نبود ولي چه خوب شد كه اين فرانسه پير با زيدان بي‌اخلاقش قهرمان نشد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115244989043943036?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1152109228082115302006-07-05T16:46:00.000+03:302006-07-05T17:54:44.010+03:30<div style="text-align: justify;" dir="rtl">به نظرم فرانسه امشب حريف ايتاليا در فينال خواهد شد. چه فينالي هم مي‌شود، هيچ يك را دوست ندارم؛ نه ايتاليا را و نه فرانسه. راستش اين جام برايم جالب نبود. چهار تيمي به نيمه‌نهايي راه يافتند كه از هر كدام به نوعي بدم مي‌آيد مخصوصا اين فرانسه لعنتي كه از سال 86 تا به حال برزيلي‌ها را نقره داغ كرده است. البته انصافا بهتر از برزيل بازي كردند در اين جام و اين را كتمان نمي‌كنم. برزيل در مرحله يك چهارم نهايي آبروي خود را برد. هيچ نشاني از فوتبال با طراوت و تكنيكي هميشگي‌اش نداشت. آرژانتين هم خيلي بد شد كه حذف شد. درست است كه رقيب برزيل است ولي فينال بدون حضور برزيل يا آرژانتين جذابيتي ندارد برايم مخصوصا كه راه‌يافتگانش هم تيم‌هايي مثل ايتاليا و فرانسه و حتي بر حسب اتفاق پرتغال باشند.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115210922808211530?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1152019865850564002006-07-04T15:59:00.000+03:302006-07-09T16:29:41.736+03:30<div style="text-align: justify;" dir="rtl">زمان رسيدگي به پرونده پدرم نزديك است و عجيب دلهره دارم. هيچ‌گاه فكر نمي‌كردم روزي براي پدرم به دادگاه بروم. براي كسي كه از سال پنجاه در دستگاه قضايي اين مملكت خدمت كرد. با پاكي و خلوص نيت. چقدر تشويق نامه دارد در گنجه‌اش از دوران كارش كه به دليل اينكه كارش را خوب بلد بوده و زيرميزي نگرفته تشويق شده است.<br />پدرم هيچ گاه در مدت كار قضايي‌اش از انصاف خارج نشد. يادم مي‌آيد كه بعضي وقت‌ها مي‌رفتم دفترش و كنارش مي‌نشستم. به تمام مراجعه كنندگان و ارباب رجوع احترام مي‌گذاشت. زندگي به تمام معني كلمه كارمندي داشت. يادم مي‌آيد روزي آمد خانه با چهره‌اي برافروخته و داغان. منتظر جرقه‌اي بود تا بزند زير گريه. و اين اتفاق افتاد وقتي مادرم ازو پرسيد كه چه اتفاقي افتاده. تا آن روز گريه پدرم را نديده بودم.<br />پدرم آن روز كشيك بود و كنار دست قاضي به پرونده‌ها خارج از وقت اداري رسيدگي مي‌كرد. در آن روز مجرمي را مي‌آورند كه به جرم شرب مشروبات الكلي دستگير شده بود. پدرم مي‌گفت مرد بسيار متشخصي بود. از ظاهر و بيانش كاملا مشخص بوده. در دادگاه در نهايت پاكي اعتراف كرد كه الكل استفاده كرده است. قاضي برفور دستور مي‌دهد هفتاد ضربه حد شلاق به او بزنند. چون رسيدگي به پرونده خارج از ساعت اداري بوده و دايره اجراي احكام تعطيل، قاضي به مامور كشيك اجرا دستور مي‌دهد كه مجازات را همان جا در دادگاه و در حضور قاضي اجرا كند كه طرف هم فورا اجرا مي‌كند. پدرم با گريه تعريف مي‌كرد كه بنده خدا را با چه وضع زننده‌اي لخت كردند و خواباندند روي ميز داخل دادگاه و شلاقش زدند. پدرم مي‌گفت تا آخر عمر از ياد نمي‌برم چهره‌اش را كه به ما نگاه مي‌كرد و درد مي‌كشيد و ناله مي‌كرد. پدرم مي‌گفت مرد با آن همه غرور و شخصيت گريه مي‌كرد جلوي قاضي و از درد ناله. ولي نگاهش را از چهره قاضي برنمي‌داشت. پدرم كه گريه‌اش شنيدن حرف‌هايش را سخت كرده بود، گفت كه من هم از سالن دادگاه خارج شدم و آمدم خانه و بنده خدا تا سه روز نرفت سر كار.<br />پدرم در دستگاه قضايي خيلي رنج كشيد، خيلي. نه از كارش بلكه از سيستمي كه بر دستگاه قضايي حاكم بود. يادم مي‌آيد چند باري وقتي همراهش بودم و مي‌خواستيم وارد كاخ دادگستري شويم، ماموران جلويش را ‌گرفتند و اجازه ورود به پدرم ‌ندادند. مي‌گفتند آستين كوتاه پوشيده‌اي و نمي‌شود. با اينكه كارمند رسمي دولت بود اما با امثال پدرم عجيب درگير شده بودند در دادگستري. پدرم هم مجبور مي‌شد برود و از در فروشگاه تعاوني دادگستري وارد كاخ شود.<br />پدرم در طول سي سال خدمتش در دادگستري هميشه يك كارمند ساده باقي ماند. اجازه پيشرفت به او ندادند. چرا؟ چون پشت سر يزدي‌ها نايستاد. در جماعتشان شركت نكرد و بجاي آستين بلند و يقه بسته و ريش داري، صورتش را هر روز مي‌تراشيد و هميشه يك تي‌شرت تنش مي‌كرد و اگر زمستان بود فصل سرما كتي روي آن. متنفر بود از سياست داخلي حاكم بر دستگاه قضايي جمهوري اسلامي.<br />متاسفانه يزدي‌ها و عليزاده‌ها چهره كل دادگستري را خدشه‌دار كردند. اسم قوه قضاييه كه مي‌آيد مردم همه كاركنانش را به يك چشم نگاه مي‌كنند. حق هم دارند. چون هيچ گاه اجازه پيشرفت به دلسوزان حقوق نمي‌دهند. به پليس قضايي سابق كه زماني با لگد و زور مي‌ريخت داخل خانه‌هاي مردم سهميه دانشگاه و ليسانس حقوق دستش دادند و بعد كردندش قاضي دادگاه مطبوعات و حال نيز دادستان تهران!<br />پدرم اما در طول خدمتش سرش را انداخت پائين و با حقوق ناچيز دادگستري شكم زن و بچه‌هايش را سير كرد. بي‌آزار و اذيت به مردم. پدرم هميشه مي‌گفت همين كه ما را دارند تحمل مي‌كنند خودش خيلي حرف است. باز هر چند وقت مي‌گويند بيا اين كاغذ را بگير كه تشويق شده‌اي. راست مي‌گفت پدرم؛ انتظار ديگري نداشتيم. اصلا وصله ناجور بوديم براي آنان.<br />اكنون نيز هستند معدود كساني كه از قبل از انقلاب به حق وارد دستگاه قضايي شدند و تمام مدت خدمت‌شان را پاك و خالصانه كار كردند و دارند سال يا سا‌لهاي آخر كارشان را طي مي‌كنند و جايشان را كم‌كم كساني مي‌گيرند كه جز آدم فروشي سابقه ديگر ندارند و از حقوق چيزي نمي‌دانند.<br />چهار سال پيش جاي پدرم را يكي از اينان گرفت.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115201986585056400?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1151761968085348752006-07-01T16:08:00.000+03:302006-07-11T22:40:32.810+03:30<div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify">وقتي اولين شماره روزنامه كارگزاران را بر روي كيوسك‌هاي روزنامه‌فروشي‌ها ديدم، با خودم گفتم اين شارلاتان‌ها مجدد كارشان را از سر گرفتند! جنس كاغذ روزنامه برايم عجيب بود. براي من كه سال‌ها در بخش‌هاي فني و گرافيكي روزنامه‌ها سپري كردم. كاغذي كه آنها استفاده مي‌كردند[گلاسه گرم پايين] در ايران هر كيلوگرم حدود 1200 تومان است. مي‌دانيد چقدر هزينه كاغذشان مي‌شود؟ در صورتي كه ساير روزنامه‌ها خيلي هنر كنند كاغذ درجه يك مازندران گيرشان بيايد آن هم كيلويي ششصد تومان. ضمنا در ايران اصلا چاپ‌خانه‌اي وجود ندارد كه روي چنين كاغذي بتواند چاپ مطلوب كند. به همكارانم همان روز اول گفتم كه اين‌ها اين‌كاره نيستند. مثل هاشمي دارند مردم را گول مي‌زنند. چندي كه گذشت و به اصطلاح خودشان جا افتادند و خواننده جمع كردند، مي‌روند به سمت كاغذ ايراني.<br />روزي در نمايشگاه دو ماه قبل مطبوعات در غرفه روزنامه كارگزاران در جمع عده‌اي كه داشتند با يكي از مسئولان روزنامه صحبت مي‌كردند، پرسيدم چرا شما روي اين كاغذ چاپ مي‌كنيد؟ طرف در حضور جمع جواب داد كه مردم ما لياقت بيش از اين دارند آقا! كاغذ‌هاي ايراني و كاهي توهين به خوانندگان است. از ايشان پرسيدم كه شما تا آخر مي‌خواهيد با اين جنس كاغذ ادامه دهيد كه فورا جواب داد مطمئن باشيد كه چنين خواهد بود. لبخندي به آن بنده خدا زدم و او نيز ابرويي بالا انداخت و با لبخندي جوابم را داد. هر دو مي‌دانستيم كه در آينده چه اتفاقي مي‌افتد و حزب كارگزاران نيز چه در سر دارد. نگاهش نيز اين را مي‌گفت!<br />بعد از دو ماه از آن روز، امروز كه روزنامه‌ها را مي‌ديدم، برخوردم به كاغذ ايراني روزنامه كارگزاران. بي‌اختيار در دل گفتم كه ديدي گند شما هم درآمد! روزنامه فروش كه مرا مي‌ديد گفت گند كي درآمد؟ گفتم گند آقايان كارگزاراني. بنده خداها بيست سال است كه مدام به مردم وعده دادند و در اوايل راه عوامفريبي كردند اما به وسط راه كه رسيدند، ره ديگر رفتند، بي‌اعتنا به قول‌هايي كه دادند. اين‌ها حتي عرضه عملي كردن وعده چاپ مطلوب را ندارند چه رسد به اداره مملكت. بنده خدا روزنامه فروش مانده بود چه بگويد.<br />دلم براي كساني مي‌سوزد كه آبروي خود را بردند بخاطر حمايتي كه در انتخابات گذشته از هاشمي كردند. خيلي هم مشخص هستند. الحمدالله بيانيه‌اي را هم امضا كرد‌ه‌اند. يك عده هم همانند <a style="COLOR: rgb(153,153,0)" href="http://www.behnoudonline.com">بهنود</a> مقاله‌هايي نوشتند جهت مسابقه كه آيا ما از هاشمي دفاع مي‌كنيم يا نه! اگر درست جواب بدهيد جايزه داريد. و آخر سر هم كسي نفهميد!!! ... بگذريم كه انتقاد از بهنود در هر شكل و اندازه، توهين به مقدسات است.<br />شايد به نظر بي اهميت برسد اين تغيير چاپ روزنامه اما براي من كه نمادي ست از بي‌مسئوليتي و عدم توجه واقعي به مردم؛ ارزش قائل نبودن براي مردم؛ عوامفريبي حزب كارگزاران. تا زماني كه هاشمي رئيس جمهور بود، دولتش در همه زمينه‌ها چنين كرد. دولتي تبه‌كار كه به ياد دارم سال 75 كه دانشجو بودم تمام دانشجويان چه روزشماري مي‌كردند تا زمان دولت هاشمي هر چه زودتر بگذرد. حالا مي‌بينم كه عده‌اي آنقدر فراموش كار شده اند كه يادشان رفته چه آمد بر سر ملت در آن روزها. يادشان رفته كه آقاي هاشمي آن زمان نفت را تا ده سال بعدش[يعني دو سال قبل] به ژاپني‌ها بشكه‌اي 4 دلار پيش فروش كرد تا از بحران اقتصادي كه گريبانش را گرفته بود، رهايي يابد؛ حراج ثروت مملكت!<br />اين چند خط را نوشتم تا بگويم كه كارگزاراني‌ها در هيچ موردي متعهد نيستند و نمي‌مانند. حتي در انتشار روزنامه، چه برسد به اداره مملكت.<br />كاشكي صداي آن مسئول روزنامه را ضبط مي‌كردم. </div><div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="color:#ffffff;">.</span></div><div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="color:#666600;">پي نوشت:</span></div><div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify"><span style="color:#000000;">خدمت نوچه‌هاي جناب [...] كه دردشان آمده از اين پست عرض كنم كه برويد و توضيح مسئولان روزنامه را بخوانيد. خودشان هم مي‌دانند چه گندي زده‌اند بعد از آن هم شعار درباره كيفيت روزنامه. برويد بخوانيد روزنامه روز شنبه دهم تيرماه را و خجالت بكشيد. كارگزاراني‌ها جز شعار دادن هيچ‌گاه كار ديگر بلد نبوده‌اند و نيستند. به راستي اگر توان چاپ مطلوب نداشتند، غلط كردند ابتداي انتشار روزنامه به مردم دروغ گفتند. همه حرف من اين است. به نظر من كارگزاراني‌ها هميشه دروغ گفته‌اند و به راستي شارلاتان هستند. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115176196808534875?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1151078555564058152006-06-24T00:06:00.000+03:302006-07-01T18:49:17.836+03:30<div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify">سال گذشته در چنين روزي بود كه احمدي‌نژاد در انتخابات نهم رياست جمهوري پيروز شد. روز عجيبي بود. آن روز در روستاي كوچكي بودم به نام مجل در منطقه كلاردشت مازندران. بعد از شكست معين در دور اول رفتم آنجا و خودم را در دل طبيعت و هميشه مه ريخته كلاردشت گم كردم. پيروزي يكي از دو نامزد دور دوم برايم اهميتي نداشت. همانند ديگر اصلاح‌طلبان قدرت‌طلب نبودم كه يك شبه غش كنم بغل هاشمي. الحمد‌الله روشنفكر هم نبودم و هيچ‌گاه نخواهم بود كه با مهاجراني‌ها در كافه‌اي قهوه بنوشم و قولي بگيرم و براي هاشمي تبليغ كنم. در همان دور اول دريافتم كه هشت سال در توهم عجيبي بودم؛ توهم اصلاحات!<br />آن روز دريافتم كه اصلاحات براي مردم ما زود است؛ خيلي زود است؛ تا خود مردم اصلاح نشوند، اصلاح حكومت نه شدني‌ست و نه عقلاني. مطمئنا بدون اصلاح خودمان اگر حكومت هم اصلاح شود، مجدد به سمت همين وضعيت كشيده خواهيم شد. در انقلاب سال 57 هم چنين بود. در آن زمان حكومت از اساس تغيير كرد اما چون جامعه پيشرفتي در فرهنگ نكرده بود و تنها شور اصلاح داشتند مردم، حال و روزشان بهتر نشد كه بدتر شد.<br />نمي‌دانم در اين شرايط چطور مي‌توان جامعه را از نظر فرهنگي ارتقاء داد، اما فكر مي‌كنم همان بهتر كه معين پيروز نشد. امروز به اين نتيجه رسيده‌ام كه هشت سال اصلاحات دولت خاتمي ما را به عقب برده‌ است. برخلاف چيزي كه روشنفكران ادعا مي‌كنند و آن را برگشت ناپذير مي‌دانند. البته اغلب اينان خارج نشين هستند و درك درستي از جامعه امروزمان ندارند و اساسا بحث در اين زمينه هم با آنان بي‌فايده است، چون اساس صحبت‌هايشان همواره بر تفرعن و تظاهر است تا بيان واقعيت. به واقع من به اين باور رسيده ام كه احمدي‌نژاد در قواره همين ملت است.<br /><a href="http://amir.akkasee.com/archives/008615.php"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/ah.jpg" border="0" /></a>چندي پيش در مراسم سالگرد مرگ خميني، <a href="http://amir.akkasee.com/archives/008615.php"><span style="color:#999900;">امير خلوصي</span></a> عكسي انداخت از آن مراسم كه جامعه امروزمان را به خوبي نشان مي‌داد؛ لخت و عريان. در آن عكس محمود احمدي‌نژاد جلو مردم ايستاده بود و به ابراز احساسات مردم پاسخ مي‌داد در حالي كه خاتمي پشت سرش غمگين صحنه را ترك مي‌كرد بدون آنكه كسي متوجه‌اش باشد. انگار نه كه سال قبل همين مردم در همان مكان[كنار قبر خميني] از سر و كول‌اش بالا مي‌رفتند و خاتمي خاتمي مي‌كردند. راستش عكس را كه ديدم بر تلخند‌هاي امروزه‌ام اضافه شد. در دلم گفتم براي چه بايد جنگيد؟ براي كه بايد هزينه پرداخت كرد؟ براي اين مردم؟ براي اين ملت؟ ملتي كه نه به هم رحم مي‌كنند و نه براي هم ارزش و احترامي قائلند! به راستي مخاطب حرف‌هاي گنجي چه كساني هستند؟ اين مردم؟ چند شب پيش حرف‌هايش را در برنامه صداي امريكا گوش مي‌دادم؛ مي‌گفت براي رسيدن به دموكراسي بايد هزينه داد! مجدد حرف‌هايش را تكرار مي‌كرد. در دلم گفتم: گنجي! آن روزها كه در زندان بودي، همسايه ات نمي‌دانست كه تو كيستي؛ از خودم پرسيد كه تو چه كرده‌اي كه زندان شده‌اي؛ درست همسايه روبروي‌ات بود. حال مي‌گويي بايد هزينه داد! اين مردم خيلي زود فراموش‌ات مي‌كنند گنجي! باور كن حتي نمي‌دانيم دموكراسي چطور نوشته مي‌شود گنجي! </div><div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify">امروز مي‌گويم خوش به حال مذهبي‌ها كه منتظر"منجي" هستند؛ معتقدند كه كسي مي‌آيد و نجات‌شان مي‌دهد. حداقل از نظر رواني بسيار حال و روز بهتري دارند نسبت به آنان كه باورهاي زميني دارند و قهرمان‌پرور نيستند.<br />مي‌دانم خيلي‌ها از اين حرف‌ دردشان مي‌گيرد ولي بايد رك و صريح بگويم كه چه بخواهيم، چه نخواهيم، جامعه ايران حال و احوال نااميدكننده‌اي دارد و بايد باور كنيم كه به همين سادگي‌ها و خوش‌باوري‌هايي كه بعضي روشنفكران‌مان دارند، به رشد فرهنگي مقبول نخواهيم رسيد. جامعه ما عجيب دچار فقر فرهنگي ست و هر روز در اين فقر فرو مي‌رود. </div><div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify">شايد من هم بايد منتظر معجزه باشم.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115107855556405815?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1150724626327574352006-06-19T16:12:00.000+03:302006-06-19T17:13:46.340+03:30<p class="MsoNormal" style="direction: rtl; unicode-bidi: embed; text-align: justify;" dir="rtl"><span style="" lang="FA">اميدوارم دنياي ديگري هم باشد چون دلم براي پدرم به شدت تنگ شده است. همين.<o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115072462632757435?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1150577077802725052006-06-17T23:14:00.000+03:302006-06-19T17:14:50.240+03:30<div align="justify" dir="rtl">تنها يك گل كمتر از <a href="http://frajabali.blogspot.com/2006/06/blog-post_16.html"><span style="color: rgb(153, 153, 0);">پيش‌بيني‌ام</span></a> دريافت كرديم. مثل روز برايم روشن بود اين باخت. چون انتظار بيش از اين نداشتم، به همين خاطر اصلا غمگين نيستم. واقعيت را از قبل قبول كرده بودم. از ابتدا هم در اندازه جام جهاني نبوديم. تيمي پير و پرمدعا و ناهماهنگ با يك مربي شارلاتان و بي‌سواد. به راستي چقدر پررو ست اين برانكو. در كنفرانس مطبوعاتي بعد از بازي عنوان كرده كه تيم ايران بازي پاياپايي داشت. نمي‌دانم آنوقت چطور تنها سي‌درصد توپ را از كل بازي در اختيار داشتيم طبق نظر فيفا. اين شارلاتان[برانكو] مجدد در اين بازي هم گفته كه قصد تعويض داشته اما وقتي دكو گل زد، تمام نقشه‌هايش بر باد رفته است؛ همين حرف را نيز بعد از بازي با مكزيك زد.<br />همان طور كه گفتم ناراحت نيستم از اين باخت، اما راستش نگرانم براي بعد از جام‌جهاني. حسابي مردم و فوتباليست‌هاي جوان ايران سرخورده خواهند شد. تمام جواناني كه به نوعي در حق‌شان ظلم شد و يا دعوت نشدند و يا نيمكت‌نشين محض شدند تا بيكارهايي همانند مهدوي‌كيا و هاشميان و زندي تور جام‌جهاني شان خراب نشود. در اين دوره هم ديديم كه آقاي گل ليگ برتر كامل روي نيمكت نشست تا نشان‌مان دهد كه در ايران شايسته سالاري معنا ندارد، حتي در ورزش.<br />مطمئنا ليگ آينده فوتبال ايران هم متاثر از اين نتايج ضعيف افت بسيار خواهد كرد. جوانان تا مدت‌ها رغبتي به حضور در ميادين فوتبال نخواهند داشت و خيلي سخت خواهد بود تماشگران را كشاندن به ورزشگاه‌ها و گرم كردن ليگ فوتبال. متاسفانه دار و دسته علي دايي بدجوري بازيكنان نسل عنايتي را سوزاندند. حتم دارم افكار عمومي دادكان را نخواهد بخشيد بخاطر ضربه‌اي كه در اين چند سال گذشته به فوتبال ايران زد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115057707780272505?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1150471378693185062006-06-16T17:50:00.000+03:302006-06-19T17:15:30.816+03:30<div style="text-align: justify;" dir="rtl">ايران خيلي هنر بكند، در بازي با پرتغال بتواند يك تساوي كسب كند. البته آن هم به مدد دعاي خير مردم مسلمان ايران سر نماز و همچنين كمك ائمه اطهار و از اين حرف‌ها ديگر!<br />پيش‌بيني من كه سه بر صفر به سود پرتغال است. خنده‌دار به نظر مي‌آيد، نه؟ شايد؛ به هر حال خوش بين نيستم.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115047137869318506?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1150207885825177442006-06-13T16:39:00.000+03:302006-06-15T05:02:31.960+03:30<div style="text-align: justify;" dir="rtl">اگر بخواهم در يك كلام درسي را كه ورزش ايران از بازي ايران- مكزيك گرفت، بگويم، اين است كه تقدس در ورزش ايران ديگر جايي ندارد. مثل روشنفكران‌مان كه خيلي وقت است مردم از آنان عبور كرده‌اند. ديگر مقدس در عالم سياست برايشان معنا ندارد. احساس شكست‌شان از اعتمادي كه سا‌لها و شايد قرن‌ها به قهرمانان‌شان داشتند آنقدر عميق است كه ديگر تكرارش نمي‌كنند و قهرمان پروري نمي‌خواهند. در بازي ايران-مكزيك هم به نظرم اين تابو در ورزش شكست و چه خوب هم شد. چندي پيش در وبلاگي كه الان يادم نيست كدام وبلاگ بود خواندم كه بزرگان ما تا خود را به گند نكشند احساس بازنشستگي نمي‌كنند. ديدم راست مي‌گويد. مثال‌ها مي‌توان آورد از سياست كه چه كردند با خود و سرنوشت ملتي. بگذريم.<br />به هر حال در عالم ورزش فكر مي‌كنم اتفاق خوبي افتاد؛ حداقل از باخت اخير ايران اين تجربه را كسب كرديم و بعيد مي‌دانم ديگر بزرگي همانند علي دايي كه تيم ملي فوتبال‌مان را به انحصار خود درآورده بود، مجدد پديد آيد.<br />انتقاداتي كه در دو- سه روز اخير از كادر فني و بازيكنان شده، مقامات مسئول را عجيب به تكاپو انداخته است تا آنجايي كه خادم -نماينده مجلس- تصميم گرفته با چند نفر از اعضاي كميسيون فرهنگي مجلس راهي آلمان شود تا انتقادات و هشدارهاي عمومي را به اطلاع دادكان برساند. اين نشان دهنده اين است كه در آينده بعيد است بازيكني بتواند دور خود حلقه مقدس و حاشيه امنيت ايجاد كند و سال‌هاي سال حتي به قيمت له شدن تيم ملي جاي كسي و يا كساني را اشغال كند. اين درس خوبي ست براي نسل بعد از دايي كه افتضاحي كه او اخيرا در تيم ملي بوجود آورده، ديگر تكرار نخواهد شد و مقدس پروري در ورزش ايران براي هميشه مرد.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115020788582517744?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1150129879100066012006-06-12T19:59:00.000+03:302006-06-16T18:55:54.996+03:30<div style="text-align: justify;" dir="rtl">چند ساعت مانده بود به شروع بازي ايران- مكزيك كه اين اتفاق افتاد. رفتم و چند فريمي گرفتم. چقدر غم‌انگيز بود. مخصوصا آن لحظه كه وقتي يك اورژانس گذري آمد و مصدوم را ديد، پا به فرار گذاشت تا مسئوليتي نداشته باشد. مردم آنقدر از اين رفتار عصباني شده بودند كه جلو دوربين صدا و سيما فحش‌ مي‌دادند به اورژانسي‌ها. بي‌چاره فيلم‌بردار مانده بود چطور آرامشان كند.<br />پيرمرد نقش زمين حدود ده دقيقه‌اي نبض داشت و سپس بر اثر جراحات وارده فوت كرد. آن طور كه ديدمش، به نظر آدم زحمت‌كشي بود؛ يك كارگر ساده. كفش‌هايش يك طرف افتاده بود و شيشه آب آشاميدني‌اش هم طرفي ديگر. ماشينش به علت واژگوني و معلق‌ خوردن چند باره، آتش گرفت و كامل سوخت اما قبل از آتش سوزي راننده از ماشين پرت شده بود. بدجوري هم پرت شده بود؛ حدود سه-چهار متر با سر آمده بود زمين.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/01.0.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 310px; cursor: pointer; height: 224px; text-align: center;" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/400/01.jpg" border="0" height="235" width="357" /></a><br />متاسفانه بيشتر تصادفات اخير آن طور كه مي‌بينم بر اثر عدم تسلط كافي به رانندگي و قواعد آن است. طرف با پرداخت هشتاد هزار تومان و خريد يك ماشين ليزينگي افتاده به جان خيابان‌ها و اصلا از فرهنگ رانندگي هم چيزي نمي‌داند. در همين تصادف منجر به مرگ پيرمرد، زني شيك‌پوش كه از رفتارش مشخص بود روز دومش است كه پشت فرمان نشسته، به علت نامعلومي در لاين سرعت بزرگراه يك ‌دفعه مي‌ايستد. تمام ماشين‌هاي پشت سر تا آنجا كه مي‌توانند، سعي مي‌كنند به آن برخورد نكنند و از لاين‌ها منحرف مي‌شوند. بعد خانم در يك لحظه تصميم مي‌گيرد به كنار اتوبان و گارد‌ريل ماشين را هدايت كند. وانتي با سرعتي حدود صد و ده-بيست كيلومتر[طبق گفته شاهدان] به خيال اينكه اين خانم ماشينش را از از لاين سرعت خارج مي‌كند، از سرعت خود نمي‌كاهد و با شتاب ادامه مي‌دهد اما به يكباره خانم محترمه تصميم مي‌گيرد كه مجدد خودرو پژوه‌اش را بين لاين سرعت و كناري نگه دارد كه در نتيجه وانت از پشت به آن برخورد مي‌كند و چندين معلق مي‌زند و به سقف روي زمين مي‌نشيند. به ادعاي شاهدان، راننده وانت در واژگوني دوم از شيشه جلو ماشين به بيرون پرت مي‌شود. بنده خدا تمام سرش متلاشي شده بود.<br />وقتي از صحنه عكاسي كردم، با خودم گفتم كه به به! امروزم با چه برنامه‌اي شروع شد. راستش وقتي شب از سر كار به خانه برمي‌گشتم، بازي تمام شده بود و شهر هم خلوت. همه غمگين از باخت ايران در خانه‌هايشان مانده بودند. اما من تمام راه برگشت را به آن پيرمرد فكر مي‌كردم كه خانواده‌اش الان چه حالي دارند اگر فهميده باشند ماجرا را؛ واي كه چه حالي دارند. سرپرست خانواده‌شان به طرز وحشتناكي از بين رفته بود. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115012987910006601?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1150059446119758532006-06-11T23:23:00.000+03:302006-06-13T17:42:53.606+03:30<div align="justify" dir="rtl">خب باختيم. همان طور كه حدس زدم با اختلاف زياد هم باختيم. قبل از بازي، به همكارانم گفتم كه با اختلاف دو-سه گل مي‌بازيم.<br />تيم ايران از روزي كه به جام جهاني راه يافت منتظر معجزه بود. دادكان اصرار داشت كه با مربي كم سوادي به نام برانكو مي‌توان در جام جهاني درخشيد. خب معلوم بود كه چنين نخواهد شد. بايد قبول كنيم كه مربي بزرگي نداريم و نيمه دوم را كه هميشه مي‌گويند نيمه مربي است، برانكو هيچ بود. خودش هم در كنفرانس خبري بعد از بازي اعتراف كرد.<br />برانكو نشان داد كه علاوه بر كم سوادي، جرئت و جسارت يك مربي را هم ندارد. هفتاد دقيقه بچه‌ها با غيرت‌شان و نه تاكتيك جلو مكزيك دوام آوردند اما از نظر بدني ديگر جواب ندادند. بيست دقيقه مانده به پايان بازي لازم بود تا يكي دو بازيكن سرعتي و تازه نفس به‌جاي دو بيكار محض – يعني دايي و هاشميان- به ميدان آورده شوند اما نشد تا علي دايي نيز همچنان در اذهان مردم منفورتر شود. ديگر عادت‌ شده كه دايي بايد در هر حالي كه هست، نود دقيقه بازي كند؛ حتي بيكار!<br />راستش را بخواهيد زياد ناراحت نيستم. چون بيش از اين نيستيم. بايد واقعيت را قبول كنيم. ورزش‌مان نيز همانند ديگر مسائل‌مان براساس يك دندگي و لات‌منشي ست. هيچ‌گاه به مشاوره اعتقادي نداريم. در همه حال و در همه موارد حق را به خودمان مي‌دهيم. برانكو هم بيش از چهار سال است كه اعتقاد دارد كه حق مي‌گويد و مطبوعات ايران مزخرف گويي مي‌كنند و كارشناسان‌ فوتبال ايران بي‌سوادند. هر چه به ايشان گفته شد كه بابا جان! ميرزاپور در اوج نيست، هاشميان مدتها از فوتبال باشگاهي دور بوده، اما فايده‌اي نكرد. چون برانكو دادكان خودخواه و متكبر را پشت سر خود مي‌ديد و تنش به تن او خورده بود و در واقع از ايراني‌ها توهم را خوب كسب كرده بود.<br />در هيچ جاي دنيا دروازه‌بان سه دانگ به تيم ملي دعوت نمي‌كنند ولي برانكو با اصرار و تعصب كوركورانه‌اش دروازه‌باني را انتخاب كرد كه حتي توان شروع مجدد را هم ندارد. ميرزاپور در هشت سالي كه دروازه‌بان تيم ملي ست، بالاخره نتوانست زير توپ زدن را بياموزد و سرانجام در بازي با مكزيك كار دست‌مان داد.<br />به هر حال، بازي را باختيم و هيجانات تمام شد؛ هيچ انتظاري هم نبايد داشت. در مملكتي كه سياست‌اش آشفته است، قطعا ورزش و اقتصاد و همه چيزش آشفته خواهد بود و اگر اين موضوع را در نظر داشته باشيم، كنار آمدن با چنين باخت‌هايي در ميادين جهاني راحت‌تر مي‌شود. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115005944611975853?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1150014079559385572006-06-11T22:49:00.000+03:302006-06-12T12:32:57.436+03:30<div dir="rtl" align="justify">خدمت انگلي كه هر چند وقت از يك حزب و گروه تازه تاسيسي تغذيه مي‌كند بايد عرض كنم كه نخير! خودكشي نخواهم كرد انگل‌جان! من خودم شخصا به هيچ عنوان موافق انتقام نيستم حتي از دكتر پدرم كه او را كشت. اگر هم شكايت كرده‌ام براي اين است كه او تحت مجوز دولت مشغول كار است و به‌خاطر قصورش بايد مجازات شود. اگر او بابت رفتاري كه با پدرم كرد ادب نشود، قطعا پدران بسياري را مثل پدرم خواهد كشت.<br />پس انگل‌جان! به جاي پيچيدن نسخه خودكشي براي من، سعي كن واقعيت‌هاي جامعه را درك كني كه خب براي شروع، ذهن مستقل مي‌خواهي كه متاسفانه نداري. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-115001407955938557?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1149956477217464812006-06-10T18:46:00.000+03:302006-06-12T12:31:35.266+03:30<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/01.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: pointer; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/320/01.jpg" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify">قتل خانواده اين دختر تكان دهنده بود. چه زاري مي‌زد دختر بي‌چاره! خانواده بي‌گناهش جلوي چشمانش در يك لحظه تكه تكه شدند توسط ارتش اسرائيل. پدر و دو خواهر و برادر يك ساله‌اش. خب هيچ انتظاري نمي‌توان داشت اگر اين دختر چند سال ديگر بمب به كمرش ببندد و خود را وسط جمعيت اسرائيلي در اتوبوسي در تل‌آويو بيندازد. چه كسي مي‌خواهد به اين دختر بچه در آينده ايراد بگيرد؟ خانواده‌اش ناجوانمرادنه توسط نيروهاي اسرائيلي كشته شد. او ديگر چه انگيزه‌اي براي ادامه زندگي مي‌تـواند داشته باشد؟ تمام هدفش در آينده متقابلا به قتل رساندن اسرائيلي‌ها خواهد بود.<br />به هيچ عنوان قصد طرفداري از گروههاي تروريستي حماس و فتح ندارم اما نمي‌توان جلو اين دختر را در آينده گرفت. كينه‌اي كه او به دل گرفته اكنون، چگونه از بين مي‌رود؟ هيچ‌گاه! به واقع امكان ندارد.<br />بله! مي‌دانم كه او هم عده‌اي از خانواده‌هاي بي‌گناه اسرائيلي را در نهايت خواهد كشت، اما چگونه مي‌توان قانع كرد اين دختر را؟ به خدا راهي نيست. اسرائيل خود دارد مردم فلسطين را استشهادي تربيت مي‌كند.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/pel.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; CURSOR: pointer" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/pel.jpg" border="0" /></a>به همان اندازه كه از كشته شدن مردم فلسطين به خشم مي‌آيم، از كشتار مردم اسرائيل در حملات انتحاري نيز عصبي مي‌شوم. ولي همه مي‌دانيم كه عامل تمام ستيزها و انتقام‌ها خود اسرائيل است. دولت اسرائيل به بهانه دفاع از سرزمين‌هايش به زن و حتي بچه يك ساله فلسطيني هم رحم نمي‌كند. به راستي چه توجيهي مي‌توانند براي اين عمل كثيف‌شان بياورند. بچه‌اي يك ساله مي‌تواند عضو جنبش حماس باشد؟ مي‌تواند باشد؟ آناني كه مسئله فلسطين را تك بعدي مي بينند و دولت اسرائيل را تنها مدافع بر حق، جواب اين سئوالات را بدهند.<br />كلماتم در اين‌باره بسيار به كيهانيان نزديك است، اما به نظرم واقعيت است و از گفتنش واهمه‌اي ندارم چون دولت اسرائيل عامل اصلي عدم ثبات و صلح در منطقه است. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114995647721746481?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1149860155424055252006-06-09T16:04:00.000+03:302006-06-12T12:30:06.046+03:30<div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify">سئوالي برايم بوجود آمده است كه از ديروز كه خبر مرگ زرقاوي منتشر شد، مرا رها نمي‌كند. خيلي سعي كردم جايي جواب سئوالم را پيدا كنم و يا بخوانم؛ اما نتوانستم. ارتش امريكا اعلام كرده كه با يك سلسله عمليات تجسس پيچيده و كاملا سري به محل اختفا و پناهگاه زرقاوي دسترسي پيدا كرده و آنجا را شناسايي كرده است. خب تا اينجاي كار درست؛ اما اگر از اين قضيه اطمينان حاصل كرده، چرا محل اختفاي زرقاوي را محاصره نكرده تا او و يارانش را دستگير كند؟ چرا با استفاده از راكت و هواپيما به آنجا حمله كرده است؟<br />به نظرم ارتش امريكا در اين‌باره بايد پاسخگو باشد. همانطور كه درباره نحوه يورش به مخفيگاه صدام گزارش كردند. به نظر من زنده زرقاوي براي امريكا بسيار خطرناك بود مخصوصا در دادگاه. اين نظر من است. شما چه نظري داريد؟ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114986015542405525?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1149789884197083012006-06-08T20:31:00.000+03:302006-06-12T12:27:20.920+03:30<p dir="rtl" align="justify">از معدود دفعاتي ست كه از مرگ انساني خوشحال مي‌شوم. عكس‌هاي منتشر شده از جسد زرقاوي را كه ديدم، احساس خوبي به من دست داد كه شر تروريستي خطرناك كم شد. يادم نمي‌رود آن شبي را كه ياران زرقاوي چطور وحشيانه سر يك آمريكايي را از بدنش جدا كردند و روي سينه‌اش گذاشتند. اما نمي‌دانم در كل چرا به ماجرا كمي مشكوك هستم. آن از دستگيري صدام بود كه در مقطعي حساس اتفاق افتاد و تبليغي شد براي دولت بوش و اكنون حمله به محل اختفاي زرقاوي درست يك روز قبل از تكميل ليست كابينه عراق. به نظرم نيروهاي امريكا از قبل محل اختفاي زرقاوي و همدستانش را مي‌دانستند و منتظر دستور بودند از بالا تا به موقع‌اش به او حمله كنند. در واقع برگ برنده‌اي بود زرقاوي در دستان دولت بوش.<br /><span style="color:#ffffff;">*******************</span>***<br />امروز صبح كه كنفرانس خبري زنده نوري مالكي و خليلزاد را از بي‌بي‌سي مي‌ديدم، يك لحظه از رفتار خبرنگاران حاضر در كنفرانس خجالت كشيدم. نمي‌دانم به چه دليل يك خبرنگار بايد احساساتي شده و بعد انتشار خبر مرگ زرقاوي شروع به كف زدن و هلهله كند. واكنش خبرنگاران به خبر مالكي آنقدر براي مالكي و نماينده ارتش امريكا و خليلزاد غيرمعمول بود كه آنها يك لحظه جا خوردند و اين تعجب كاملا در تصوير مشهود بود. آنان نيز مجبور شدند خبرنگاران را همراهي كنند.<br /><span style="color:#ffffff;">*******************</span>***<br />بعد از مرگ زرقاوي خيلي به آرامش عراق اميدوار شده‌ام. اميدوارم مردم عراق هر چه سريعتر به آرامش برسند؛ به اندازه كافي هزينه پرداخت كرده‌اند. اغتشاش‌گران بومي كه اغلب سني هم هستند و از طرف دولت صدام حمايت مي‌شدند چون منافع نامشروع سياسي و اقتصادي شان از بين رفته بود، حمايت مالي بسياري از نيروهاي القاعده مي‌كردند كه با مرگ رئيس منطقه عراق اين شبكه تروريستي، بسيار سرخورده و ضعيف خواهند شد. اين بزرگ‌ترين دستاورد مرگ زرقاوي خواهد بود كه خيلي اميدواركننده است برايم. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114978988419708301?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1149689857178248182006-06-07T16:43:00.000+03:302006-06-12T12:35:32.366+03:30<div dir="rtl" style="TEXT-ALIGN: justify"><div style="TEXT-ALIGN: justify">در مدتي كه تهران نبودم، حسابي كارهايم روي هم تلمبار شده. از طرفي ديگر سفارشات خارج از كارهاي روزنامه هم كه ماشاءالله كم نيست. هر كسي التماس دعايي دارد. يكي طراحي آرم مي‌خواهد و ديگري روي جلد مجله‌اي. برادرم هم كه تا مرا در خانه با يك ليوان چاي مي‌بيند، ياالله، مي‌گويد تو كه كار نداري و مجبورم مي‌كند در كارهايش كمكش كنم. او روي يك پروژه انيميشن كار مي‌كند و بعضي وقت‌ها در لي‌آت كمكش مي‌كنم. ديگر وقتي براي چند خط نوشتن در وبلاگم نمي‌ماند راستش. ولي خب زياد نمي‌گذارم اينجا را خاك بگيرد.<br /><span style="COLOR: rgb(255,255,255)">*******************</span>***<br />اين روزها ايران سرگرم بررسي پيشنهاد اروپاست و آناني كه دنبال مي‌كنند ماجرا را منتظرند تا ببينند كه ايران چه مي‌كند با مشكلي كه گريبانش را گرفته است. يكي هم خودم كه عجيب منتظرم. روز مراسم سالگرد وفات خميني آيت الله خامنه‌اي آنقدر شعار داد و دنيا را تهديد كرد كه نمي‌دانم چه وجهي دارد ديگر بررسي پيشنهاد. يعني با اين همه شعار و شاخ و شانه كشيدن، ايران از غني‌سازي اورانيوم دست برمي‌دارد؟ من مطمئن هستم كه هيچ سياستمداري درباره آينده ايران توان پيش‌بيني درست ندارد. به نظرم حتي عالي‌ترين رده‌هاي مملكتي نيز در يك تضاد و سردرگمي به سر مي‌برند، چه برسد به ما.<br />اما به نظرم عاقل ترين دولتمرد ايران در حال حاضر لاريجاني‌ست. او موافق توقف موقت غني‌سازي اورانيوم در داخل است. اما من بر اين اعتقادم كه جرئت آشكار گويي‌اش را ندارد. بارها خواسته شرايط را زيركانه به سمت پيشنهاد روسيه ببرد اما هر بار با شعارهاي تند ديگر مقامات روبرو و مجبور به سكوت شده است. به همين خاطر است كه مي‌گويم تضاد در سطوح بالاي حكومت هم رخنه كرده. ترس از عواقب تحريم و انزوا بدجوري آنها را دو دل كرده؛ اما وقتي حكومتي سياستش را برمبناي دوئل پايه ريزي كند، يا برد نصيبش مي‌شود يا باخت كه فكر مي‌كنم دولت احمدي نژاد بازنده محض خواهد بود. در واقع احمدي نژاد ديگر شانسي براي مساوي و يا به قول لاريجاني برد- برد ندارد كه اساسا در ماهيت دوئل نيست. دولت خاتمي با تدبير حسن روحاني به اين مهم رسيده بودند و براي جلب اعتماد جهاني داوطلبانه غني سازي را متوقف كردند كه به نظرم رفتار دولت خاتمي و تيم فرستاده رهبري عجيب امريكا را به انزوا كشيده بود و اروپا را در مقابل آنان قرار دادند اما امروز مي‌بينيم كه به بركت دولت مهرورز، اروپا نيز در جبهه امريكا افتاده و اجماعي جهاني بوجود آمده عليه ايران كه خوب تقريبا هيچ شانسي براي برد احمدي‌نژاد در دوئل با دنيا وجود ندارد.<br />در اين باره حرف بسيار است اما حوصله‌ام كم. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114968985717824818?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1149323737524065172006-06-03T11:52:00.000+03:302006-06-03T12:18:07.273+03:30<div dir="rtl" align="justify">از همه دوستان بابت ابراز همدردی و محبت هایشان ممنونم. چند روزی ست که تهران نیستم و دسترسی به اینترنت هم ندارم. به همین خاطر پابلیش بعضی از کامنت ها با تاخیر همراه شد. امروز هم حدود پنجاه کیلومتر تا نزدیکترین شهر رانندگی کردم تا به یک کافی نت برسم و سایت ها و خبرها را چک کنم.</div><div dir="rtl" align="justify">راستش به این سفر به شدت احتیاج داشتم. / تا بعد...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114932373752406517?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1148981438081660522006-05-30T12:02:00.000+03:302006-10-04T03:09:41.603+03:30<div dir="rtl" align="justify">اوايل اسفند سال گذشته، يك روز صبح زود از خواب بيدار شدم تا آماده شوم براي تظاهراتي كه بسيجيان دانشگاه تهران قرار بود همان روز در محوطه دانشگاه صورت دهند و آنرا روبروي سفارت انگليس بكشانند. طبق معمول پدرم صبحانه را آماده كرده بود و خيلي هم سرحال و بشاش بود. اتفاقا وقتي از خواب بيدار شدم، ديدم كه مثل هميشه مشغول نرمش صبحگاهي ست و چاي را هم آماده كرده. قبل از رفتنم به دانشگاه، با هم كلي گفتيم و خنديديم و مرا تا ايستگاه اتوبوس رساند و برگشت خانه. من هم با خيال راحت راهي دانشگاه شدم و از ابتداي برنامه تا ظهر كه بيسجيان حمله‌ور شدند به سمت حوض‌ها براي وضو، آنجا بودم و از برنامه عكاسي كردم. اتفاقا چند عكس خوب هم گرفتم آن روز. سفارت انگليس را گذاشتم براي بعد از نماز و با خودم گفتم برگردم خانه براي ناهار و بعد راهي خيابان فردوسي شوم.<br />به محض اينكه به خانه رسيدم، ديدم پدرم تنهاست و رنگ و رويش پريده است. مادر رفته بود بازارچه خريد كند. هنوز وسايل و دوربينم را زمين نگذاشته بودم كه پدرم صدايم زد كه "فرهاد! قفسه سينه‌ام درد مي‌كند و مرا برسون دكتر." ديگر از آن به بعد را نفهميدم كه چطور دفترچه بيمه پدرم را از گنجه برداشتم و او را سوار ماشين كردم و رساندمش درمانگاه.<br />وقتي رسيديم درمانگاه كه از ظهر گذشته بود. پدرم گفت كه "ببين اگر مرا مي‌پذيرند، از ماشين پياده بشم." رفتم داخل و وقتي منشي درمانگاه گفت كه دكتر هست، فورا پدرم را به ساختمان درمانگاه كه تا ماشين فاصله داشت، رساندم با كلي زحمت. بنده خدا پدرم حتي پاي راه رفتن و رسيدن به درب درمانگاه را هم نداشت. راستش حسابي دستپاچه شده بودم. عزيزترين‌ام در زندگي داشت از دست مي‌رفت. مغزم كاملا از كار افتاده بود. وقتي به درب درمانگاه رسيديم، دكتر درب را باز كرد و گفت: "چيه؟". براي دكتر توضيح دادم كه قفسه سينه‌اش درد مي‌كند و جوري‌ست كه نمي‌تواند حتي راه برود. اي كاش دوربين فيلم‌برداريم همراهم بود تا از رفتار دكتر فيلم مي‌گرفتم كه چه برخوردي با پدرم كرد. با لحني تند و زننده گفت: "من بايد برم ناهار و الان وقت استراحتم است. بريد جاي ديگر."<br />در تمام عمرم التماس كسي را نكرده بودم، ولي آن روز كلي التماس كردم تا دكتر پدرم را معاينه كند. بعد از كلي خواهش، به پدرم گفت:"برو اونجا تو اون اتاق بشين ببينم." و شروع كرد به غرغر كردن كه استراحت به او نيامده و از اين حرف‌ها. پدرم آنقدر معذب شده بود كه استرس‌اش دوچندان شد و هر كسي مي‌داند كه استرس براي حمله قلبي چقدر خطرناك است. پدرم كتش را درآورد و دكتر در نهايت بي‌حوصلگي اول فشارش را گرفت و بعد با گوشي قلبش را معاينه كرد و با حالتي تمسخرآميز گفت: "آقا شما كه چيزيت نيست؟ از من هم سالم‌تري. ناراحتي معده داري آقا جان. دردت هم درد معده است."<br />پدرم بنده خدا باور كرد و براي اينكه دكتر هر چه زودتر به ناهارش برسد، سريع كتش را پوشيد و لبه صندلي نشست و آماده خارج شدن از مطب شد. رفتار دكتر در مدت معاينه جوري بود كه انگار پدرم براي يك درد معده دچار توهم حمله قلبي شده است و بي‌جهت وقت گرانبهايش را گرفته است؛ كاري كه به‌طور مثال مي‌توانست بعدازظهر كند و به يك دكتر متخصص معده مراجعه كند. حتي به پدرم گفت بعداز ظهر برو پيش دكتر فلاني كه متخصص است.<br />در حين اينكه پدرم كتش را تنش مي‌كرد، دكتر چند قرص و آمپول براي پدرم نوشت و به من گفت:"پسر جان بدو برو اين چند قرص رو بگير براي معده پدرت و بيار همين الان يكي از آمپول‌ها رو تزريقاتيمون تزريق كنه. خانم فلاني شما اين آقارو راهنمايي كنيد به تزريقات." من هم سريع رفتم داروخانه و دارو و آمپول‌هايش را گرفتم تا هر چه زودتر تزريق كند.<br />چند دقيقه بعد، وقتي با داروها وارد درمانگاه شدم، جلوي در ورودي، از پشت ديوار دو پاي پدرم را ديدم كه بر روي زمين دراز كشيده و كفش‌هايش از پايش درآمده و به كناري افتاده. خدايا چه شده! وقتي با تعجب ديوار را دور زدم، ديدم كه آبدارچي درمانگاه و همان خانم تزريقاتي دارند به صورت غلط و عجولانه به پدرم نفس مصنوعي مي‌دهند. هيكل آبدارچي اول نگذاشت صورت پدرم را ببينم اما وقتي بالاي سرش كه رسيدم، ديدم - واي خدا- چشم‌هايش باز باز است و مردمكش هم كاملا باز و نه نبض دارد و نه نفس. خدايا دكتر كجاست؟ داد زدم "دكتر كو؟" دكتر به محض اينكه من از درمانگاه براي گرفتن قرص‌ها بيرون رفتم، او هم رفته خانه و مريض را تنها به حال خودش رها كرده بود. هيچ كس جز آبدارچي درمانگاه و يك تزريقاتي كه دانش لازم براي احياء را هم نداشتند، بالاي سر پدرم نبود. به همين خاطر پدرم دو دقيقه حياتي بعد از ايست قلبي را از دست داد و مرد.<br />باور كنيد كه الان همين چند خط را كه دارم مي‌نويسم نمي‌توانم جلوي اشك‌هايم را بگيرم. پدرم جلوي چشم‌هايم مرد. بخاطر قصور و بي‌مسئوليتي دكتر. اگر او آنجا بود و حتي يك قرص زيرزباني مي‌گذاشت و كمي ماساژ قلبي مي‌داد، امكان زنده ماندن پدرم بيش از هفتاد درصد بود. دكتر تمام زمان‌هاي حياتي قبل و بعد از ايست قلبي را كه مي‌توان به داد مريض رسيد، از ما گرفت و پدرم را كشت.<br />وقتي اورژانس آمد، ابتدا سراغ دكتر را گرفت و بعد از معاينه گفت كه متاسفانه زمان حياتي‌اش كه امكان احياء وجود دارد را از دست داده و در نتيجه هيچ كاري براي پدرم نتوانستند انجام دهند. واي خداي من! چه‌ كار كنم؟! يعني پدرم به همين سرعت رفت؟ خدايا چرا كسي به دادش نرسيد. خدايا پدرم جلوي چشمانم مرد، پدر زحمتكشم مرد؛ به همين سادگي. شوكه شده بودم. تمام بدنم مي‌لرزيد. با پدرم از در خانه بيرون آمديم و حالا بايد بدون او برگردم. سرش را روي دستهايم گذاشتم. و جاي برادرم كه آن طرف ديگر دنيا مشغول تحصيل بود، بوسيدم‌اش. تمام بدنش را بوسيدم. آخرين بوسه‌ها بود. هر چقدر هم بوسش مي‌كردم كم بود. طفلك با چشماني باز نمي‌دانم كجا را نگاه مي‌كرد. نگاهش انگار به افق دوري بود. اشكي هم گوشه چشمانش جمع شده بود. اشكش را با انگشتم برداشتم و به لبانم كشيدم. خدايا چه كنم از اين به بعد بدون پدرم؟<br />داشتم زار مي زدم كه افسري آمد و مرا بلند كرد. مثل اينكه چند دقيقه‌اي منتظر مانده بود تا با پدرم خداحافظي كنم. تمام ماجرا را از من خواست و نوشت و با حكم قاضي كشيك قتل، دستور حمل جسد پدرم را به پزشك قانوني صادر كرد.<br /><span style="color:#ffffff;">*******************</span>***<br />از آن روز به بعد، يك روز خوش نديدم. بيشتر روزها با حالي خراب در كلانتري و دادسراها دنبال پرونده پدرم بودم. جالب است بگويم با اينكه چند دقيقه بعد از فوت پدرم به اطلاع دكتر رساندند كه مريضش فوت كرده، گذاشت دو ساعت بعد آمد و همان‌جا سرم داد كشيد كه "خب چه كار ديگري بايد مي‌كردم براش. هر كاري كه دلت مي‌خواهد برو بكن؛ هيچ غلطي نمي‌تواني بكني." و اين بود جواب دكتر به من بعد از آن همه بد رفتاري و بي‌مسئوليتي و قصوراتي كه در حق پدرم كرد. خيلي راحت پدرم را به كشتن داد و در آخر هم هر چه دلش خواست گفت. دكتر تمام خوشي‌هاي زندگي‌مان را از ما گرفت. برادر دوقلويم هم درسش را در خارج از كشور رها كرده و آمده ايران پيش مادر مريضم. كاملا سرخورده و افسرده.<br />اگر دكتر بالاي سر پدرم مي‌ماند و همه تلاشش را مي‌كرد و آنوقت با وجود تمام تمهيدات پزشكي پدرم از دست مي‌رفت، من هم شكايتي ازو نداشتم، اما دكتر به واقع بي‌وجداني كرد. شكمش بيش از جان پدرم برايش ارزش داشت و اين است كه مرا دارد آتش مي‌زند. نمي‌دانم چه اتفاقي براي دكتران مملكت ما مي‌افتد كه بعضي از آنها چنان مي شوند كه خود را بالاتر از هركس و حتي قانون مي‌دانند. يك روز بايد به دادسراي جرائم پزشكي برويد تا متوجه شويد كه چه بلاهايي بعضي از دكتران ما دارند سر مردم مي‌آورند.<br />من براي تمام آن دقايق حساس كه در درمانگاه بودم، مدارك محكمي دارم؛ از نسخه پزشك گرفته كه تشخيص اشتباه داد تا تعدادي عكس كه از تمام حضار گرفتم. جالب است بگويم كه وقتي ظهر به خانه رسيدم و پدرم از حالش خبردارم كرد، حواسم نبود كه دوربين عكاسي را كه از صبح روي دوش داشتم، همراهم است و وقتي اين را متوجه شدم كه داشتم گزارش افسر تحقيق را مطالعه مي‌كردم براي امضا و تائيد. همان جا در حضور ماموران چند فريم از پدرم براي آخرين بار گرفتم. باور كنيد آن عكس‌ها را حاضر نيستم با دنيا عوض كنم. چقدر آنها برايم باارزش شده. راستش هنوز جرئت نكرده‌ام آنها را به برادرم نشان بدهم، چون هراس دارم. چقدر هم طفلك دنبال عكس‌ها مي‌گردد. مثل اينكه هركسي مي رود آن طرف آب حسابي نازك‌تر هم مي‌شود. او آن صحنه‌هاي وحشتناك را از نزديك نديده و خيلي برايش خطرناك است ديدن آنها. اما مدارك خوبي مي‌تواند باشد براي دادگاه كه چه بر سر ما آورد اين دكتر بي‌سواد از خدا بي‌خبر.<br />به هر حال تقريبا سه ماه از آن مصيبت مي‌گذرد و اكنون من منتظر وقت كميسيون پزشكي قانوني و دادگاه هستم. اميدوارم كه حداقل براي يك بار هم كه شده، عدل اين حكومت اسلامي را در زندگي‌ام ببينم. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114898143808166052?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1148844892864923132006-05-28T22:02:00.000+03:302006-05-30T01:24:49.943+03:30<div dir="rtl" align="justify">بي راه نيست اگر بگويم از امشب ايراني‌ها از كوچك و بزرگ گرفته تا تحصيل كرده و نويسنده و قشر بي‌كار و كم سواد جامعه به مدت دو ماه همه با ورزش فوتبال زندگي خواهند كرد. خوب حق هم دارند؛ چون اين زمين مستطيل شكل سبز رنگ با توپ سفيد و گردش، تصوير يك زندگي بر روي اين كره خاكي را از زاويه بيروني به مانند پرده سينما نشان‌مان مي‌دهد. تلاش براي پيروزي؛ مقاومت در برابر فشارها و انسجام و اتحاد و كار گروهي براي رسيدن به هدف، همه و همه به مانند عملكرد واجب هر انسان در زندگي است. پس با اين همه تشابه چرا نگوييم فوتبال عين زندگي ست.<br />راستش هفته قبل وقتي <a href="http://behnoudonline.com/2006/05/060515_015614.shtml#comments"><span style="color:#999900;">اين يادداشت</span></a> بهنود را خواندم، حسابي كيف كردم. برعكس عده‌اي كه به بهنود تاخته بودند كه چرا خودش را سبك كرده و وارد مسائل بي‌ارزشي مثل فوتبال و رنگ قرمز و آبي شده است. خوب به نظرم بايد خدمت اين دوستان عرض كنم كه بهنود از ورزشي نوشت كه گفتم، عين زندگي ست. جالب اينكه اكثر خواننده‌هايش يادداشت‌هاي غير‌سياسي او را بيشتر مي‌پسندند و رقص با كلمات را در اين سري از يادداشت‌هايش جذاب‌تر مي‌دانند. خلاصه كه نفهميدم ايرادشان به آن يادداشت براي چه بود.<br />اين زمين سبز جذابيت‌هاي خودش را دارد و تا آنجا پيش رفته است كه حتي سياستمداران را هم به خود جلب كرده و امروزه مي‌بينيم كه بسياري از آنان ورزش فوتبال را ابزاري براي تبليغات سياسي و سياسي‌كاري‌هايشان مي‌كنند.<br />اما چرا گفتم زندگي‌مان در زمين سبز از امشب شروع مي‌شود؛ چون تيم كشورمان اولين بازي تداركاتي‌اش را جهت آمادگي كامل براي حضور در جام جهاني با تيم كرواسي انجام داد. تستي جدي بود مقابل حريفي قدر و به نظرم ايران بسيار بد و ناهماهنگ بازي كرد. خيلي رك بگويم كه اعتقادي به برانكو- مربي فعلي تيم ملي- ندارم. متاسفانه به شدت در تمرينات بر روي بازيكنان فشار آورده و بيشتر بازيكنان را دچار مصدوميت كرده است. يكي‌شان همين مهدي خان مهدوي‌كيا ست كه خبر آمده كه مصدوم شده است. روزهاي قبل هم دو بازيكن بسيار با ارزش و خوب را از دست داديم.(يكي نيكبخت واحدي و ديگري جباري) در بازي امشب هم، خستگي بازيكان ايران در چهره‌هايشان مشهود بود. </div><div dir="rtl" align="justify">البته بي‌اعتقادي‌ام به برانكو تنها از جهت فشار تمريناتش نيست، بلكه نوع ديدش به فوتبال است. به نظرم برانكو اساسا درك درستي از فوتبال روز جهان ندارد. همان طور كه آري‌هان در مصاحبه‌اش گفت كه او را خوب مي‌شناسد كه نمي‌تواند سرمربي تيم ملي باشد. استدلال ديگرم هم بازي‌هاي مقدماتي جام‌جهاني ايران است. ايران انصافا گروه آساني داشت و با اين وجود، بازي‌هاي تاكتيكي انجام نداد. به علاوه بازي امشب كه به قول فوتبال نويس‌ها تيم اصلا هافبك نداشت؛ يعني اگر مهدوي‌كيا و نيكبخت واحدي- دو پيستون‌ تيم ملي- روزي مثل امروز تيم ملي، در تركيب حضور نداشته باشند، ايران حرفي براي گفتن ندارد. كم‌كم دارم به اين باور مي‌رسم كه دادكان در چند سالي كه رئيس فوتبال بود نه تنها براي ورزش فوتبال در ايران مطابق با انتظارات كار بنيادي نكرد، بلكه با پافشاري بر ادامه كار برانكو به عنوان سرمربي، پيشرفت فوتبال ملي را متوقف كرد.<br />به هر حال، جام جهاني فوتبال از هفته آينده شروع خواهد شد و تقريبا تمام اتفاقات و رويدادهاي سياسي، اقتصادي و فرهنگي جهان را تحت تاثير خود قرار خواهد داد و بيشتر مردم اين كره خاكي نگاهشان به اين زمين سبز رنگ و تلاش تيم محبوب‌شان است، همانند مردم ايران كه در اين جام چشم به ساق‌هاي بازيكنان تيم ايران مي دوزند.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114884489286492313?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1148684400526408292006-05-27T02:28:00.000+03:302006-05-27T23:58:44.200+03:30<div dir="rtl" align="justify">تقريبا تمام ماه‌هاي اسفند و فروردين گذشته را در دادگاه‌ها اسير بودم. روزي به همراه ماموري كه پرونده‌ام نزدش بود با پدر و دايي پسري كرد زبان، روانه دادگاه جنائي تهران شديم. فرزند اين پدر كه بيست سال داشت، سال گذشته به همراه دوستانش براي اينكه تهران را از نزديك ببينند و چند روزي در پايتخت بگردند، به اين شهر شلوغ و بي‌رحم مي‌آيند. از قضا معماري رند و بي شرف تيپ بچه‌ها را مي‌زند و پيشنهاد كار در ساختمان نيمه‌كاره‌اش را به آنان مي دهد. بچه‌ها كه پول زيادي با خود همراه نداشتند و تنها براي سه روز قصد سفر كرده بودند، از شوق اينكه روزهاي بيشتري در پايتخت مي‌مانند و پولي هم به خانه‌هايشان مي‌برند، پيشنهاد را مي‌پذيرند و بيست و يك روز در ساختمان اين معمار كار مي‌كنند. سپس پسر جوان كه فكر مي‌كند در اين مدت پول كافي جمع كرده، به صاحب كارش مي‌گويد كه قصد دارد به روستايشان برگردد و به همين خاطر تسويه حساب مي‌خواهد. معمار از خدا بي خبر هم چون از ابتدا نيت سوء داشته، نه تنها پول پسر را نمي‌دهد بلكه او را از محل كارش با لگد بيرون مي‌كند و سرانجام پس از يك مشاجره لفظي شديد و به دنبالش درگيري فيزيكي، پسر را در حضور هم‌ولايتي‌هايش از بالاي پلي در نزديكي كرج به رودخانه پرت مي‌كند.<br />به گفته ماموران چهل و هشت ساعت طول ‌كشيد تا جسد اين پسر بي‌پناه را از داخل كانال آب بيرون بكشند. حال پدر يك سال دوندگي كرده بود و بعد از سه بار صدور حكم جلب قاتل، ماموران انتظامي حاضر به دستگيري معمار نبودند. از طرفي چون مقتول از روستاهاي كردستان بود و از قشر ضعيف و بي‌پشتوانه جامعه، كسي به خانواده‌اش اهميت نمي‌داد. دستگاه قضايي اين بي‌اهميتي را تا آنجا پيش برد كه يك روز پدر و دايي مقتول با تجهيزات آمده بودند تا معمار و خانواده‌اش را به قتل برسانند. حتي نقشه قتل را هم كشيده بودند.<br />آنقدر با آنها صحبت كردم و نزديكشان شدم كه قصدشان را گفتند. جان به لب شده بودند. يعني جان به لب‌شان كرده بودند. معمار تمام كلانتري‌هاي منطقه را خريده بود. پدر بي‌چاره با وجود هشت شاهد نمي‌توانست قاتل را دستگير كند. در نهايت آنان نيز تصميم گرفته بودند خود عدالت را به اصطلاح خودشان اجرا كنند.<br />پدر خشمگين بابت بي‌عدالتي دستگاه‌ قضايي چنان از كنترل خارج شده بود و در واقع حيثيت خود را زير سئوال مي‌ديد كه يك روز در حضور سرهنگ كلانتري و ماموران، آشكارا تهديد كرد كه اگر قاتل را دستگير نكنند، همان شب سر قاتل و خانواده‌اش را روي بدنشان مي‌گذارد و به جد اين كار را مي‌كرد. اصلا براي همين كار آماده شده بود همراه با دايي پسر.<br />تقريبا نصف روز طول كشيد تا متقاعدشان كنم كه اين كار بسيار خطرناك است و خانواده‌هايشان نابود مي‌شود. آنان بسيار يك كلام بودند. خود را از حكومت و قانون جدا مي‌دانستند و استدلال‌شان هم اين بود كه چون دولت كردها را به هيچ نمي‌گيرد پس چرا آنها به قانون تن دهند. به قول خودش كردها اصلا در رسم‌شان نيست كه قاتل را به دست قانون بدهند و خود بايد طبق قانون خودشان قصاص كنند؛ اما مي‌گفت كه به اصرار مادر مقتول حاضر به شكايت شد كه الان پشيمان است كه چرا به حرف زنش گوش كرده است.<br />محتواي پرونده من با پروند آنها فرق داشت و در ادامه پرونده‌ام براي دادسراي ديگري دستور خورد و به همين خاطر نفهميدم كه سرانجام تهديد پدر به كجا رسيد. اما خوب، ماجراي آن پسر و قصد پدرش را نوشتم تا بر اين نكته تاكيد كنم كه با تمام اين تفاصيل، هرگز رفتارهاي خودسرانه و از كاه كوه ساختن براي بك‌گراندهايي كه بابت ظلم‌ها داريم را نمي‌پسندم. شايد به همان اندازه كه به آن كرد ظلم شده به من تهراني هم در آينده در پرونده شكايتم ظلم شود كه دور ذهن هم نيست و ممكن است دادگاه حكم ناعادلانه‌اي صادر كند. اما من از تمام توانم استفاده خواهم كرد براي اعتراض مسالمت‌آميز به ظلم جاري و اجراي عدالت؛ نه حركات خودسرانه و انتقام جويانه و آنارشيستي. كاري كه در مقايسه به نظرم آذري‌ زبان‌ها در چند روز گذشته كردند؛ آن هم با بهانه‌اي كه به قول دوستي خيلي چيپ بود و اصلا در اندازه يك اعتراض فراگير نبود. به جرئت مي‌گويم كه بهانه‌اي كه آذري‌ها براي بيان اعتراض‌شان آوردند، بسيار كوچك‌تر از آن بود كه اين چنين آشوب به راه انداختند.<br />به هر حال اعتراض اخير آذري‌ها بيشتر به تقابل قوم و فرهنگ‌ها منجر شد تا درس عبرت و از اين جور تعابير كه تركان ما علاقه دارند، بقبولانند كه با دستگيري روزنامه نگاري و بسته شدن روزنامه‌اي درس عبرت شد براي ديگران.<br />در حقيقت هم‌وطنان آذري ما اسير بازي دولت شدند. حكومت تقريبا در سه دهه، اعتراضات اكثريت اقوام ايراني را در نطفه خفه كرده است (وقايع دو- سه سال اخير كردستان و خوزستان كه يادتان نرفته است؟) اما حال چطور شد كه سيماي جمهوري اسلامي به يكباره در تمام بخش‌هاي خبري خود درباره اعتراضات مردمي و موضعگيري نمايندگان آذري گزارشات مشروحي پخش كرد؟! كلي مصاحبه و بيانيه، از دادستان تهران گرفته تا نمايندگان و رئيس مجلس!<br />روشن است كه دولت در اين باره كاملا مقطعي برخورد كرد براي انحراف افكار عمومي. آنها شعور درك اين مهم را ندارند كه تحريك اقوام داخل ايران بيشتر به ضرر خودشان خواهد بود و شورش و اعتراضات قومي اگر فراگير شود، آنقدر خطرناك و غيرقابل كنترل است كه اداره كشور را از يكپارچگي خارج ساخته و به سمت تجزيه‌طلبي مي‌برد. چيزي كه گرگان تجزيه طلب داخلي انتظارش را مي‌كشند.<br />متاسفانه دولت بر سر اين كاريكاتور كه به نظرم قابل اغماض هم بود و مي‌توانست در حد تذكر جدي به خاطيان باشد، بابي را باز كرد كه ضررش را در آينده ابتدا خودش كه باني‌اش بود، خواهد ديد. به واقع حكومت با دستهاي خودش درب ظرف تحمل قوم‌ها را بست. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114868440052640829?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1148560962219987882006-05-25T15:10:00.000+03:302006-06-07T20:18:19.426+03:30<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/1600/soosk.0.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 179px; CURSOR: hand; HEIGHT: 156px" height="162" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1807/3032/200/soosk.0.jpg" width="186" border="0" /></a><br /><div dir="rtl" align="justify">شب قبل در محفلي مهمان بودم كه همگي آذري زبان و اهل اردبيل. وقتي صحبت كاريكاتور مانا شد، ديدم هيچ يك اصلا كاريكاتور را نديده اند كه آنقدر ناسزا نثار كاريكاتوريست و سردبير روزنامه ايران مي‌كنند. از آنان پريسيدم كه ببينم شما هميشه درباره مسايل بي‌مطالعه و بي‌اطلاع قضاوت مي‌كنيد؟! شما اصلا كاريكاتور را نديده‌ايد و مضمونش را هم اشتباه مي‌كنيد كه اين‌طور نيست. بنده‌هاي خدا نشسته بودند دور هم و تصوير سازي خيالي مي‌كردند. يكي از جمع پرسيد كه ديده‌ايد كاريكاتور را؟ يك دسته سوسك دارند به تهران حمله مي‌كنند و كاريكاتوريسته هم نوشته حاليشون نيست و همشون هم ترك‌اند و نمنه گويان حمله مي‌كنند. رو كردم و از اين بنده خدا پريسدم شما مگر كاريكاتور را ديده‌ايد؟ جواب داد كه دوستانش برايش تعريف كرده‌اند و خلاصه كلي ماجرا را با آب و تاب تعريف كرد. هر چند دقيقه هم كه عصبانيتشان بيش از حد مي‌شد، با هم تركي صحبت مي‌كردند و من هم فقط آنها را نظاره مي‌كردم. گذاشتم اين جمع آذري كه دلشان از ناسزا گفتن و تهديد خالي شد، به جمع گفتم كه اين طور كه شما براي هم تصويرسازي كرديد، نيست و تمام ماجرا و اصل كاريكاتور را برايشان بازگو كردم. جالب اينكه باور نكردند و مي‌گفتند كه كاريكاتور جور ديگري بوده و اين‌طور كه شما مي‌گوييد نيست. نهايتا حرف‌هايم موثر نيفتاد و من هم گذاشتم تا آذري‌ها آسوده و خاطر و فاتح از اينكه كاريكاتوريست اهانت كننده را آويزان كرده‌اند، شب بگذرانند اما به خانه كه رسيدم در دل از خود پرسيدم كه واقعا ظرفيت جامعه ما همين قدر است؟ به راستي درك ما از مسايل تا همين اندازه است و در واقع ما درباره همه مسائل اينچنين سطحي قضاوت مي‌كنيم؟ بعضي وقت‌ها[مخصوصا بعد از انتخاب احمدي‌نژاد] با خودم مي‌گويم كه به خدا لياقت ما همين دولت است و نه بيشتر. من كه تقريبا يك سالي ست كه به اين نتيجه رسيده‌ام. راستش را بخواهيد هشت سال با توهم اصلاحات زندگي كردم. خيال مي‌كردم مردمان درخوري هستيم اما به نظرم خيلي عقبيم؛ عقب‌تر از آنچه مي‌نمائيم. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114856096221998788?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1148456350435595962006-05-23T18:13:00.000+03:302006-05-24T21:00:21.240+03:30<div dir="rtl" align="justify">الان <a style="COLOR: rgb(102,102,0)" href="http://haditoons.com/news.php?news_uid=1445">خواندم</a> كه مانا را به خاطر طرحي كه در روزنامه ايران كار كرده، گرفته‌اند و روزنامه را هم توقيف كرده‌اند. خب مبارك است. مثل اينكه دادستان مرتضوي مي‌خواهد سنت هر ساله را حفظ كند و يك روزنامه و روزنامه نگاري را در سالروز دوم خرداد توقيف كند. ضمنا يك خسته نباشيد حسابي هم بايد به هم‌وطنان آذري زبانمان گفت. متاسفانه هنوز هم مردم ما شور انقلابي سال 57 در سرشان مانده است. بابت هر اعتراض‌شان تا كسي دستگير و يا اعدام نشود، راضي نمي‌شوند. در ايران براي فرونشاندن صداها بايد هميشه يك يا چند نفري را قرباني كرد. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114845635043559596?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-28601297.post-1148391853092612722006-05-23T17:13:00.000+03:302006-05-27T05:06:06.346+03:30<p class="MsoNormal" dir="rtl" style="DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="AR-SA"><span style="font-size:85%;">دوم خرداد1385</span><br />بعد از مدت‌ها دوري از دنياي مجازي، بازگشتش هم سخت است و هم براي من كه يك بار گفته بودم كه ديگر بازنخواهم گشت دشوار. ولي خب راستش به اين نتيجه رسيدم كه امروزه نداشتن وبلاگ و از وبلاگ نويسي خارج شدن</span><span lang="FA">،</span><span lang="AR-SA"> يعني از دنيا بي‌خبري و قطع ارتباط با </span><span lang="FA">ديگران</span><span lang="AR-SA">. اين پديده قرن حاضر چنان ما را دربرگرفته كه رهايي از آن ممكن نيست. هر كس در آن افتاد، خروجش به نظرم غير ممكن است ديگر. البته ممكن است همانند من، كسي مدتي را گوشه</span><span lang="FA">‌</span><span lang="AR-SA">نشيني كند و دور از هياهو را ترجيح دهد، اما به نظرم اين موقتي خواهد بود</span><span dir="ltr">.</span></p><p class="MsoNormal" dir="rtl" style="DIRECTION: rtl; unicode-bidi: embed; TEXT-ALIGN: justify"><span lang="AR-SA">قصد دارم در آينده درباره اين مدت كه از دنياي وبلاگ‌ها دور بودم، مفصل بنويسم كه در زندگي شخصي‌ام بعد از آنكه وبلاگ <a style="COLOR: rgb(102,102,0)" href="http://carneh.blogspot.com">دومم</a> را هم تعطيل كردم، چه‌ها بر سرم آمد. اما خب براي اولين پست مي‌خواهم به دوستان قديمي وبلاگي‌ام بگويم كه نه تنها ديگر با اسم مستعار نمي‌نويسم</span><span lang="AR-SA" dir="ltr"> </span><span lang="AR-SA">[كه از </span><span lang="FA">ابتدا</span><span lang="AR-SA"> اين كار را نمي‌پسنديدم] و همانند<span style="COLOR: rgb(153,153,0)"> </span><a href="http://webnaameh.blogspot.com"><span style="COLOR: rgb(153,153,0)"><span style="COLOR: rgb(102,102,0)">وبلاگ او</span><span style="COLOR: rgb(102,102,0)">ل</span></span> </a>مي‌خواهم با اسم خودم حضور داشته باشم، بل قصد دارم اين وبلاگ را به عنوان وبلاگي ثابت در دنياي مجازي نگاه دارم. روز دوم خرداد را هم براي شروع مجدد انتخاب كردم</span><span lang="FA">؛</span><span lang="AR-SA"> به ياد تمام شور و شوقي كه روز دوم خرداد سال 76 به تولد جنبش اصلاحات داشتي</span><span lang="AR-SA">م كه سرانجام اين شور به دست اغلب مشاركتي‌ها و مجاهدين انقلابي</span><span lang="FA" dir="ltr"> </span><span lang="AR-SA">[امثال رضا خاتمي‌ها و بهزاد نبوي‌ها] مرد؛ اما با تمام اين تفاصيل اميد به آينده همچنان در وجودم مانده است؛ اميد به‌علاوه تجربه از گذشته و درك بيشتر واقعيت‌هاي جامعه</span><span lang="FA"> و به همين خاطر وبلاگ نويسي را مجدد شروع كردم.<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/28601297-114839185309261272?l=frajabali.blogspot.com' alt='' /></div>فرهاد رجبعليnoreply@blogger.com1